Persoonlijke groei is domweg ouder worden

Wat is nou eigenlijk persoonlijke groei?

 Ieder mens groeit.
Je bent zelfs geprogrammeerd om te groeien. Vanaf de conceptie ben je in ontwikkeling en groei je. Dat gaat je leven lang door. Daar hoef je niks voor te doen. Het gebeurt gewoon. Je lichaam groeit, en zelfs als de groei eruit lijkt, verandert er van alles. Je wordt dikker, stijver, je groeit scheef, je slijt en krimpt. Je lichaam gaat naar je leven staan. Je oren, neus en kin groeien door tot op hoge leeftijd (kijk maar naar de oorlellen van bejaarden!), en je cellen blijven zich vernieuwen tot de dag dat je doodgaat.

Behalve fysieke groei, maakt ieder mens mentale en psychische groei mee. Je mentale vermogens worden groter (en later weer (ietsje) kleiner): je leert taal gebruiken, rekenen, de wereld ordenen volgens allerlei patronen en systemen. Je groeit psychisch door wat je meemaakt terwijl je ouder wordt – hoewel het voor iedereen verschilt welke lessen je voorgeschoteld krijgt en welk lessen je uit je leven trekt. 

Je gaat steeds meer op jezelf lijken

Je groeit als persoon: vanaf je kindertijd groei je langzaam uit tot een individuele persoonlijkheid. Je gaat steeds meer op jezelf lijken, al zijn er vele invloeden die ons van onszelf afhouden (opvoeding, etiquette, school) – maar daar komen we later achter! Want hoeveel van ons zijn niet na je 30e (rond je 40e, misschien pas 50e) op zoek naar zichzelf? En wie is dat eigenlijk: de ideale vorm van jezelf of die met alle nukken en vlekjes op de koop toe? Want als we willen veranderen, groeien, willen we vaak iets kwijt wat we rijk zijn.

Wat maakt groei eigenlijk persoonlijk?
 

Groei je in de mate waarin je jezelf bent?
Groei je in de manier waarop omgaat met jezelf en de dingen?
Groei je in je kwaliteiten en wellicht ook valkuilen? 

Waarin verschilt groei van verandering door ouder worden?

Zelf ben ik na 20 jaar studie en werk als taalkundige omgeschoold tot haptotherapeut: dit sluit aan bij wie ik in wezen ben. Ik voel dat ik hiermee een belangrijk deel van mijzelf dat mijn leven lang onderbelicht is geweest, een bijrol had, helemaal kan aanspreken, zelfs kan inzetten als instrument, voor mezelf – en anderen.

Met haptonomie begeleid je anderen bij veranderprocessen, zoals persoonlijke groei. Maar wat kun je nu wezenlijk veranderen aan jezelf? In hoeverre kun je jezelf veranderen, je persoonlijke groei bevorderen of een richting uit duwen?

Ik ben niet meer dezelfde als 5 jaar geleden, toen ik nog aan mijn studie moest beginnen.
En tegelijkertijd ben ik nog steeds dezelfde. Was ik op dezelfde manier “veranderd” als ik niet de Vakopleiding Haptonomie had gedaan?

Voor mij zit de grootste verandering in de beleving van de wereld, hoe ik naar mezelf kijk, naar mijn relaties, de wonderen van de natuur beleef. Want zoveel dingen blijf ik hetzelfde doen. Mijn kwaliteiten en valkuilen zijn niet wezenlijk veranderd. Wel de manier waarop ik ze bewust ben en kan inzetten. Ik leef daardoor bewuster en neem mijn beslissingen meer op gevoel. Doordat ik me bewuster ben van gevoelens en processen, ervaar ik meer keuzevrijheid.

Ook zonder cursus!

Maar ontvouwt zich dit nu omdat ik ouder wordt, of omdat ik het pad ben ingeslagen van “persoonlijke groei”? Ben je rond je 40e niet gewoon oud en wijs genoeg om je eigen beslissingen te nemen, heb je voldoende zelfvertrouwen opgebouwd om voor je eigen keuzes te staan en ben je gewoon niet meer eager genoeg om andere dingen na te streven?

Persoonlijke groei is dan gewoon synoniem voor ouder worden. Dus laat al die dure cursussen maar zitten en laat het leven op je afkomen: het leert je genoeg.

Groei = verandering = het leven