Overwinning op jezelf

Beter worden is een sterke drive. Een hele gezonde ook vaak. Eentje die ervoor zorgt dat we in beweging komen, vooruitgang boeken. Maar de vraag als je beter wilt worden is: beter dan wie? Aan wie of wat meet je je af? Op wie wil je die overwinning boeken? De belangrijkste overwinningen behaal je op jezelf.

Ik was onlangs op vakantie in Drenthe. Daar is een heel leuk klimbos. Tenminste, als je van klimmen houdt en geen hoogtevrees hebt. Want het traject waarover geklommen moet worden zit op zo’n tien tot twaalf meter hoogte in de boomtoppen. Ziet er van de grond af heel spannend uit, en van bovenaf nog veel spannender. En dat was nu net het probleem, want ik heb hoogtevrees.

Grenzen oprekken
Angst is er om overwonnen te worden, en het is heel gezond om je grenzen op te rekken. Bovendien had ik mijn kinderen van 9 en 11 bij me die enthousiast stonden te springen en niet konden wachten tot ze in de veiligheidstouwen werden gehesen om naar boven te mogen. Dan mag je je als moeder natuurlijk niet laten kennen. Dus ging ik met het zweet in mijn handen mee het parcours in. Het begon eenvoudig: laag bij de grond oefenen met veiligheidshaken en katrollen die een hoofdrol speelden in het geheel. Dat was een zwakke schakel in het veiligheidscircuit, want als je de boel per ongeluk verkeerd bevestigde (wat makkelijk kon met zo;n wirwar van touwen en de knopen in je maag) kukelde je toch echt naar beneden.

Wiebelig
Maar met die mogelijkheid leek niemand serieus rekening te houden, dus begon ook ik manmoedig de tocht door de boomtoppen. Vier circuits te doen, in oplopende graad van moeilijkheid en hoogte. Aan het eind van het tweede circuit toen ik een heel lange afstand moest overbruggen over een stalen draad met alleen twee wiebelige draadjes op armhoogte om je evenwicht te bewaren had ik het gehad. Ik wilde nog maar 1 ding: naar beneden. En dat deed ik dus. Heel verstandig.

Nederlaag
Maar intussen voelde het wel als een nederlaag, gezien het feit dat de kids rustig doorklommen en het steeds griezeliger wordende parcours met zwaaiende plateaus en enge loshangende laddertjes met glans doorliepen. Ik voelde me mislukt. Waarom konden zij wel wat ik niet kon? Ook zij vonden het doodeng en wilden ’t liefst stoppen, maar ze gingen toch door. Over hun grenzen heen, en ik was enorm trots op ze.

Doorgaan
Maar ineens dacht ik: ik heb OOK mijn grenzen opgerekt. Want eigenlijk vond ik dat oefenparcours al eng, en wist ik na het eerste serieuze parcours dat ik bang zou worden. En ik ben toch doorgegaan. Uiteindelijk moet je je groei niet afmeten aan anderen, maar aan jezelf. Ben je verder gekomen dan het punt waar je eerst stond?
Dan mag je trots op jezelf zijn!

Waarmee ben jij je eigen grenzen overgegaan?