Opstaan en opnieuw proberen

Boeken in de positivistische sfeer zijn mijn favoriet. Je hebt er iets aan en ze brengen je verder. Maar ze hebben 1 nadeel: als je er niet in slaagt te doen wat ze aanraden kun je je zo schuldig voelen. Of ontmoedigd… Gooi het bijltje er niet bij neer! Gewoon opstaan en opnieuw proberen.

Van jezelf houden. Faalangst overwinnen. Niet toegeven aan je woede. In jezelf geloven. De lijst met onderwerpen van boeken over persoonlijke groei is eindeloos. En je kunt dus eindeloos aan jezelf sleutelen. Maar liefst wel een beetje doelgericht. En niet te hardvochtig. Naast alles wat je zou moeten leren, kennen en kunnen – ook de les dat je niets hoeft na te streven omdat alles er al is – moet je jezelf vooral ook voorhouden dat je het allemaal niet te serieus moet nemen. Dat je best eens mag versagen. De moed verliezen, of de weg kwijtraken. Dat hoort erbij. Jezelf weer terugkrijgen op het goede spoor is onderdeel van de les.

Lief zijn voor jezelf
Een van de eerste boekjes die ik las was van Louise Hay, de koningin van het lief zijn voor jezelf. Dat was iets wat ik in die tijd heel hard nodig had. Hoewel ik haar nogal vaag en zweverig vond, was er toch ook iets wat resoneerde, dus ik ging ermee aan de slag en dompelde me onder in lessen over zelfliefde. Heel wat affirmaties en visualisaties later, moest ik constateren dat de zaadjes van Louise kennelijk op rots waren gevallen en niet in vruchtbare grond. Want hoewel ik de lessen verstandelijk allemaal prachtig en inspirerend vond, wilde het bijbehorende gevoel maar niet komen.

Niet nutteloos
Diezelfde ervaring heb ik ook gehad met een heleboel andere boeken. Het waren wijsheden die ik verstandelijk kon omarmen en erkennen, maar die op de een of andere manier niet af wilden dalen naar mijn hart. Zijn ze dan per definitie nutteloos? Dat gevoel bekroop me wel eens. Dat ze zoveel jaar bezig kunt zijn met het lezen van inspirerende zaken en dat je toch niet in slaagt je ze eigen te maken op het niveau dat er echt toe doet: dat van het hart. Dat zorgde vaak voor een tegengestelde beweging van wat ik wilde bereiken: gevoel van mislukking en twijfel aan jezelf… En dat was nu net niet de bedoeling.

Ontkiemd
Maar achteraf kan ik zeggen: al die zaadjes zijn toch niet voor niets gezaaid. Ze hebben in het donker gelegen waar er schijnbaar niks gebeurde, maar kennelijk zijn ze buiten het zicht toch ontkiemd, want ineens was het er. Een besef dat doorbrak, een gevoel of je een drempel overbent waar je nooit meer achter terug gaat. Helaas is het geen recept. Ik weet alleen dat het te maken had met zachte doelgerichtheid en je open stellen en tegen de klippen op vertrouwen dat eens, op een dag….