Onweerstaanbaar verlangen

Schijnbaar uit het niets sprak de Hemel een verlangen uit:
‘Ik wens dat de Liefde en Potentie die Ik Ben belichaamd wordt.’
De Hemel voegde de daad bij het woord en begon enthousiast te boetseren en schilderen. Het resultaat was verbluffend; een wereld van vorm en kleur werd zichtbaar. De Hemel danste van blijdschap en bracht daarmee Zijn wonderlijke creatie in beweging. Verheugd over de geboorte van dit prachtige hemellichaam sprak Hij: ‘Mijn kind, je bent precies goed zo! Ik noem je ‘Aarde’.’

De Aarde wist niet wat haar overkwam. Waar had ze dit geschenk, haar plotselinge bestaan, aan te danken? Intuïtief richtte ze haar blik naar boven, maar verblind door de grote hoeveelheid Licht, deed ze gauw haar ogen weer dicht. De woorden die De Hemel had gesproken galmden nog na: ‘Je bent precies goed zo!’
De Aarde kon dat niet bevatten. Ze had niks gedaan, hoe kon ze precies goed zijn? Verward besloot ze om niet meer naar de stem van de Hemel te luisteren. De wijze Hemel zag hoe overrompeld de naakte Aarde zich voelde en legde een deken om haar heen: ‘Deze sluier zal je beschermen.’ Zacht zong de Hemel een lied en de Aarde viel in een diepe slaap.

Toen de Aarde de volgende morgen wakker werd was de herinnering aan haar Oorsprong vervlogen en het overweldigende gevoel van haar geboorte vervaagd. De Aarde wentelde zich in de sluier die haar warm hield, verkoeling gaf en een schild vormde tegen zwervend puin. Maar de Aarde kende ook wrijving die weerkaatst werd in de onderste lagen van de sluier; het kon er onstuimig aan toe gaan!
De Hemel begreep dat de Aarde haar eigen spel gekozen had en dacht liefdevol: ‘Mijn kind is vrij om te ontdekken wie ze is. Ik geef haar alle ruimte die ze nodig heeft en zal haar nooit verlaten.’

Zo gebeurde het dat de Aarde haar plan trok en aan een lange reis begon. Ze beleefde de dag en de nacht, de lente, zomer, herfst en winter. Jaar na jaar, eeuw na eeuw. Ze overleefde, maar met het verstrijken van de tijd begon er iets aan haar te knagen. Steeds vaker welde er een verlangen in haar op dat ze niet kon thuisbrengen. Het overviel haar in de stilte van heldere nachten en op wolkenloze dagen wanneer de zinderende energie van de zon haar wezen doordrong. Het trof haar bij het inslaan van de bliksem en in perioden dat ze gehuld was in dichte mist en zich moederziel alleen waande. De Aarde voelde aan haar water dat er iets was waar ze geen weet van had. Maar wat?

Op een nacht werd het haar duidelijk: de Aarde droomde over haar Schepper en kon eindelijk de stem van de Hemel weer horen: ‘Jij en ik zijn Een, Mijn kind. Kijk voorbij de sluier en je weet waar je vandaan komt. Ken jezelf en je bent weer met Mij verbonden.’
Golven van heimwee overspoelden de Aarde terwijl ze ontwaakte: ‘Lieve Hemel, neem de sluier die ons scheidt van me af! Pas dan zal ik weer heel zijn!’
De Hemel antwoordde: ‘Ik gaf je de sluier omdat je hem nodig hebt; hij voedt je en vormt je. Benut hem voor je groei. Leef het leven dat voor jou bestemd is. Aanvaard de kans om te spelen en ervaren, te leren en creëren. De sluier is tijdelijk, je Wezen eeuwig. Je bent al heel.’

Langzaam begon het de Aarde te dagen: ‘Zoals Jij mij geschapen hebt, mag ik nu ook scheppen?’
‘Zo is het, en daarbij kun je Mij steeds om hulp vragen.’
‘Hoe weet ik in hemelsnaam wat ik wil scheppen?’
‘Voel in je kern waar je ten diepste naar verlangt, zoals ook Ik naar jou verlangde.’
De Aarde besefte wat ze al die tijd had gemist en zei: ‘Ik wens dat er mensen op me wonen! Ik wil ze een plek geven om te leven, de rijkdom van mijn natuur met hen delen en ze voeden met mijn vruchten. Als mensen verdwalen zal ik een spiegel voor ze zijn, zodat ze net als ik voorbij de sluier kunnen zien.’
De Hemel hoorde een onweerstaanbaar verlangen. Vanaf dat moment zond Hij mensen naar de Aarde.