Ondergedoken tijdens de feestdagen

De feestdagen zijn weer voorbij. Gelukkig!
Zoiets hardop zeggen is ‘not done’. Kerst en Oud & Nieuw, dat is toch gezellig?
Soms wel. Maar lang niet altijd. En lang niet voor iedereen.
Weg met dat taboe!

Kun je op commando blij en gezellig zijn? Niemand die daar ja op zal zeggen. En toch is dat in grote lijnen wat we met de feestdagen op grote schaal proberen. Prima als dat lukt. Maar de keerzijde is dat nogal wat mensen het gevoel hebben dat ze falen als het ze niet lukt mee te gaan in de gezelligheid.
Bijvoorbeeld omdat ze geen familie hebben. Of een rotfamilie. Omdat ze gescheiden zijn, of in de rouw, of in een depressie zitten. Of allemaal tegelijk. Dan maken de lichtjes dat je je extra in het donker voelt zitten.

Ondergedoken
Daarom heb ik dit jaar niet aan kerst gedaan. Ben ondergedoken bij een vriend die dat ook niet deed. Geen kerstboom. Geen lichtjes. Geen oliebollen. Geen vuurwerk. Geen champagne om 0.00 uur anno 2010. Hoe bevrijdend!
Alleen samen staren in de open haard. Huilen als je daar zin in hebt. Niks hoeven te zeggen omdat de ander alles wel weet. Niet dat hij een oplossing heeft, maar dat hoeft ook helemaal niet. Samen de stilte delen is meer dan genoeg. Sterker nog, op een vreemde manier was het eigenlijk heel mooi. 

De ultieme kerstgedachte
Er was een sterk gevoel van leven in het NU.
Dit is wat het is. De akeligste feestdagen van mijn leven. Op de absolute bodem van het bestaan.
Maar eigenlijk ook de mooiste. Want wat het OOK was: een ontmoeting ver voorbij leegte en verplichtingen. Geen toneel hoeven spelen. Gewoon jezelf kunnen zijn. Gezien worden en geaccepteerd voor wie je bent. Delen wat er is in verbondenheid.
En stiekem was dat misschien wel de ultieme kerstgedachte.