Ode an die Freude

Als je boosheid bevrijdt,
wordt het passie.
Als je angst bevrijdt,
wordt het moed.
Als je depressie bevrijdt,
wordt het expressie.

- Marcel Derkse  

Wie vrij-uit zingt is een rijk mens

Wie zelf die ervaring kent en een ander daar ook toe kan brengen, is zo mogelijk nog rijker. 

Eigenlijk is het heel eenvoudig. Zingen is op de eerste plaats vertellen - het is in wezen een verlengde vorm van praten. Ieder van ons heeft een geheel eigen verhaal en daarom hebben we een stem die afwijkt van alle andere, maar precies geschikt is voor onszelf. Zolang we trouw blijven aan onze eigen waarheid van dit moment doet die stem het goed en gaat ook zingen altijd goed. Maar ja, dat doen we niet. We proberen het mooier te maken, we gaan ons best doen. We camoufleren een deel van onszelf als ons dat beter uitkomt. We maken van ons zingen een kunst(je) dat we zo goed mogelijk willen beheersen.

Sommigen van ons lukt dat kunstje heel aardig, sommigen lukt dat minder goed. We zeggen dan misschien zelfs wel dat die mensen niet kunnen zingen en dat geloven ze vaak zelf. Zo sluiten we onszelf en elkaar op en maken we onze stem de gevangene van verwachting, beoordeling, normering, vergelijking. Met druk, isolement en pijn als gevolg. 

De stem wil zingen

Zingen gaat uiteindelijk over vreugde, ook als die niet meteen vanaf de start voelbaar is. De stem wil bevrijd worden, zodat hij uiting kan geven aan alles wat er in ons leeft. Pijn, frustratie, gemis. Opluchting, vervulling, dankbaarheid. De stem wil en kan met dat alles meetrillen, aan dat alles klank geven, moeiteloos.

Natuurlijk vergt dat wat van ons. We hebben oefening nodig, en soms ook moed, om iedere keer weer een stap te maken die recht doet aan wat er in ons leeft en aan wat ons inspireert. Om steeds weer te focussen op de overvloed die (al dan niet nog verborgen) in ons is, ons talent, onze eigenheid, onze bestemming. Zodat we, sprekend én zingend, oprecht contact kunnen maken met de ander over wie we in wezen zijn. Dan neemt het zingen je mee naar een wereld waar woorden tekort schieten, maar waar je met de trilling van je stem uitdrukking kunt geven aan wat er in je leeft. Dan vinden we bij elkaar herkenning. En is vreugde ons deel. 

Ode an die freude

Wij mensen zijn bij uitstek ervoor geschapen om die vreugde te verklanken. Het visioen “Alle Menschen werden Brüder” dichtte Schiller in zijn “Ode an die Freude”, door Ludwig van Beethoven in zijn 9e symfonie op ontzagwekkend mooie muziek gezet. Het is vast geen toeval dat de componist in het laatste deel zingende mensen inschakelt voor de verklanking van dit hemels visioen. 

Bij de uiting van vreugde heb je de stem nodig.
Al dan niet met welgekozen woorden, om de trilling van de klanken te dragen.
Als we werkelijk zouden weten hoe vrij we zouden kunnen zijn zouden we het niet geloven.

                                                                                                    - uit de film Heimatklänge

De leerling en de leraar

Het werk van de stembevrijder is puur relationeel. Aandacht en bewustzijn spelen daarbij een hoofdrol, het gaat om een ambacht van liefde, niet op de eerste plaats om technische vaardigheden. Ode an die Freude is een intensieve tweejarige opleiding. Het gaat daarin om jouw persoonlijke leerweg, ongeacht je professionele achtergrond. Er zijn vele manieren om mensen tot zingen te brengen, en tal van situaties en beroepen waarin dat van pas komt. Is het iets voor jou? Lees meer in de brochure en oriënteer je verder op de website van Jan Kortie.