Na de queeste: oogsten

Alone in IZ world Kaleohano

Verdriet, met weemoed en teder bezongen. IZ vraagt me om te luisteren. Ik luister, tranen stromen. Het lied bereikt me, opent een weg. Terwijl de cd draait denk ik: Wat spreekt er door mij en uit mij? Over welke heilige gronden zijn bij mij snelwegen gelegd? Luister ik naar wat mij probeert te bereiken? Heb ik ‘weet’ van het land bij het grote water?

Vorig jaar ‘hoorde’ ik duidelijk de aarde vragen om te luisteren én er werk van te maken. Op kleine schaal, ‘down to earth’, gericht op de generaties ná ons. De aarde vertelde dat zij zich zou melden, anders én sterker dan voorheen. Een week daarna barstte de vulkaan op IJsland los , was vliegen onmogelijk. Meer uitzonderlijke rampen volgden.
Ik schreef een kort verhaal, las het voor. Voelde me kwetsbaar. Vertelde wat me overkomen was. Met angst in mijn lijf dat ze me voor ‘gestoord’ aan zouden zien. De reacties waren verschillend : van ontroering, geraakt zijn, tot ongelovig, denigrerend.

De stenen stam

People of the tribe of stone
want to tell their story
Once they came upon the earth
they were full of glory

Now they help to understand
what is needing for the land
Touch them, feel them what they say
Hear inside their precious pray.

Heel lang, oerlang geleden draaide de aarde haar dikke ronde buik naar het licht
Het licht waar alle leven uit ontstaat en weer naar toe gaat
En na een poos roerde zich iets, diep in haar binnenste
Een licht bewegen als een stroom in water,zacht en strelend
De beweging werd sterker, met iets van ritme,
Samen met het ritme van de aarde en soms er dwars tegenin.
Het voelde als een eigen energie die zich langzaam opbouwde
en, toen het tijd was, zich een weg naar buiten baande

Toen de aarde zich opende
gulpte er een warme vloed naar buiten
die langzaam door het licht gevormd werd
in vormen van oer, vormen van leven.

Zon en maan beschenen de vormen met warm geel en koel zilver licht,
De aarde zelf draaide trots haar vormen naar alle windstreken:
naar de heilige macht van het licht in het oosten
naar de geest van vrede en vernieuwing van het zuiden
naar de vreesloze macht van zuiverheid en kracht in het westen
en naar de macht van waarheid en wijsheid van het noorden

En zo kregen de vormen alle wijsheid en kracht die er te geven was en is.
De tol die ze betaalden was soepelheid, het vermogen om te veranderen
van vorm en van plaats.
Maar hun taal verloren ze niet. Ook nu spreken ze voor hen die willen luisteren.

Ze zijn de heilige gaven van de aarde voor alle levensvormen die na hun kwamen: planten, dieren en de mens.
Ze helpen ons om de aarde te respecteren, de lucht die we mogen in ademen.
En om het vuur, ons heilig vuur, dat in ieder van ons brandt, te onderhouden en vorm te geven voor de generaties die na ons komen.

YTS 2010

De vraag van de aarde

Sinds april ’10 geef ik , samen met groepjes, experimenterend vorm aan de vraag van de aarde. Door pijn werd ik vorig jaar steeds meer beperkt in mijn beweging.Letterlijk én figuurlijk.Na de operatie revalideerde ik vier maanden.Daarna ben ik op queeste gegaan. Met de vraag hoe vorm te geven. Het was wonderlijk om te doen. Om tijdens een reis, net als tijdens het dagelijks leven, open te staan voor wat er gebeurde.
De buitenste ervaringslaag: de reis, heb ik in het blog beschreven. De stilte- en lichtgedichten en het regenboogverhaal kwamen uit een andere laag. Misschien uit de werelden waar IZ over vertelt en zingt. Hij is mijn leidsman geworden tijdens deze queeste.Opende door muziek en liedjes mijn zintuigen, de verbinding met dat Andere.

Schatten

Door te ‘bloggen’ heb ik ervaren dat ik kan schrijven. Langer dan een kort verhaal. Een bijzonder geschenk.
- Nieuw voor mij was om de gedichten en het regenboogverhaal met jullie te delen. Met onbekenden. De angst om dat te doen was/is een ‘draak’ die ik moe(s)t tackelen. Omdat het over mij gaat én over dat wat mij beweegt. Dat is een Kracht die woorden, verhalen, beelden laat ontstaan. Die ik ontvang, opschrijf, waar ik plaatjes/foto’s bij zoek.
- De eerste antwoorden op mijn vraag naar vorm krabbelde ik al in de reflecties. Diepte en betekenis krijgen nu langzaam verder vorm. Daar maak ik tijd voor tijdens het ‘gewone’ leven... probeer het woorden te geven.