Met familie op vakantie

Een ervaring rijker. Dat is de meest neutrale omschrijving die ik aan mijn vakantie kan geven. Iets minder neutraal: een lesje in familiedynamiek. En als je het echt wilt weten: de conclusie was 100% eenduidig: nooit meer met familie op vakantie!

In eerdere blogs had ik het al opgebiecht: eigenlijk wilde ik niet op vakantie. Maar ja, de kinderen… Thuisblijven, dat kon ik dus echt niet maken. En eigenlijk wilde ik dat ook niet, omdat het toegeven geweest zou zijn aan een bepaald gevoel van angst of onmacht, en dat had ik dan ook weer zwak gevonden. Dus dacht ik de ideale oplossing gevonden te hebben: op vakantie met familie. Leuk, dan kunnen de kids met elkaar spelen, dacht ik naïef. Familie en wij kunnen elkaar doorgaans prima hebben. 1 of 2 daagjes. Maar…. 7 dagen is toch echt anders!

Gemoedsrust
Als ik 1 ding heb opgestoken van deze vakantie is het wel dat je mensen pas echt leert kennen als je een aantal dagen bovenop elkaars lip zit. No way out… Maar ook jezelf, en dat kan heel confronterend zijn. Waar je normaal tijdens visite of hooguit een nachtje logeren bij irritaties op je tong bijt en dingen laat passeren, is dat tijdens een vakantie onmogelijk. Dingen laten zich niet meer onder het tapijt vegen, behalve ten koste van heel veel slikken en dus ten koste van je gemoedsrust.

Onder de oppervlakte
Het lastige van kwesties in families met een beladen verleden, is dat er een hoop onder de oppervlakte verborgen ligt. Dingen die normaal gesproken rustig in de schaduw sluimeren, maar die nu op de loer liggen om zich te laten zien. Gewekt door een enkel woord, een toespeling, een lijdelijke zucht. Kortom: het verleden kwam boven alsof er niet 20, 30 jaar tussen had gezeten dat we in 1 huis hadden gewoond en een kamer gedeeld. Maar intussen waren we te groot om elkaar de hersens in te timmeren als de ander sliep, dus moest er gepraat worden. En kwam er van alles boven. Oude patronen, oude kwetsures, woede, onmacht, tranen. Alsof er niets veranderd was.

Reflectie
Maar dat was er wel. Want inmiddels waren we in staat te reflecteren op wat er gebeurd was, toen en nu, en wat dat over ons zei. Was er sprake van nieuwe inzichten, en zelfs van hele nieuwe mensen. Waardoor er uiteindelijk toch sprake was van een nieuwe dynamiek. Plek die eerder leeg gelaten was, werd nu ingenomen. Dingen die altijd verzwegen waren werden nu gezegd, en dat was goed. 
Dingen zijn helder geworden, en voortaan is er sprake van een nieuw evenwicht. Maar of het dat waard was? Ik ben hard aan vakantie toe!

Wie heeft ervaring met familieperikelen? Tips?