Mensen zijn geen dieren

Mensen zijn geen dieren, al roepen wetenschappers dat nog zo hard. Het past in onze tijd dat we alles een niveau lager trekken. Er zijn vier rijken: mineralen, planten, dieren en mensen. Elk rijk wordt in onze materialistische tijd een tree naar beneden gehaald. We beschouwen mensen als zoogdieren: ‘de mens is ook maar een dier’ ligt wetenschappers in de mond bestorven. We behandelen dieren alsof het planten zijn: we zetten ze op rijtjes in een stal, dienen voedsel en water toe en oogsten ze als ze 'rijp' zijn. En we behandelen planten alsof het mineralen zijn: die moeten groeien op steenwol of water en chemicaliën.
Dit hoorde ik ooit van prof.dr.ir. Edith Lammerts van Bueren.

Als spiritueel mens heb je juist de neiging om alles een niveau hoger te trekken. Dan zie je in de dingen om je heen geen levenloze voorwerpen waar je onverschillig mee kunt omgaan en die je afdankt zodra er iets hippers op de markt komt, maar is alles bezield in je ogen. Je houdt van je spullen, koestert ze en verzorgt ze goed. Je praat met je planten alsof het je huisdieren zijn en je constateert dat ze erop gedijen. Je praat met bomen, met de maan, met de sterren.
Je communiceert met de natuur, net als Guido Gezelle: 

Mij spreekt de blomme een tale

Mij is het kruid beleefd

Mij groet het altemale

dat God geschapen heeft.

Je geeft dieren dierenrechten en respecteert hun eigenheid; je gebruikt ze niet voor proeven. Waarschijnlijk krijg je ook vroeger of later hun vlees niet meer door je keel en word je vegetariër.

En in elk mens zie je het licht schijnen van het hogere zelf, het heilige wezen dat elk mens ten diepste ook is.

Dan krijgt je leven een nieuwe, opwindende kwaliteit. Want het zit in de aard van de mens om te streven naar het hogere. Daar ligt onze toekomst. En daar ligt ons geluk.