Levenswijs

Bij het schrijven van het voorwoord voor mijn nieuwste boek Levenswijs moest ik denken aan mijn opa. Het boek bevat verhalen en levenswijsheden van oudere en echt stokoude mensen. Ik had al heel lang de wens om zo’n boek te maken, en broedend op het voorwoord besefte ik ineens waar die wens vandaan kwam: van Opa Duif!

Als ik denk aan wijze oude mensen komt altijd opa Duif voorbij. Een kleine, bescheiden man. Iemand voor wie de wereld vaak veel te groot was. Hij hield het graag bij zijn kleine bovenetage, zijn Anna en zijn parkietjes.

Er was maar 1 ding waar opa Duif overduidelijk groot in was, en dat was zijn geloof. Een geloof in de categorie ‘De Heer is mijn Herder’. Waar hij ook ging, hij neuriede altijd zachtjes voor zich heen ‘Scheepken onder Jezus hoede’. Dat was hij ten voeten uit: een man zonder dogma’s, maar met een levensgroot vertrouwen, en van daaruit een grote liefde voor mensen.

Bescheiden
Ook in zijn meningen was hij uiterst bescheiden. In discussies met zijn streng-gereformeerde schoonzoon delfde hij steevast het onderspit. Dan voelde hij zich de mindere. “Arie kan zo goed discussiëren”, zei hij dan. “Die weet precies hoe het zit.”
En ik dacht altijd: “Ja, maar Arie wekt vanuit zijn hoofd, en jij vanuit je hart.
Arie probeert een discussie te winnen en jij probeert een goed mens te zijn.
Arie’s leven bestaat uit woorden, en dat van jou uit daden.”
En zo jong als ik was heb ik altijd geweten dat mijn opa in die discussie en in het leven veruit de meerdere was van de schoonzoon die hij zo hoog had zitten.

Levenswijsheid
Al lang voordat ik enig besef had van het woord levenswijsheid, wist ik dat mijn opa het bezat. Door de rust die hij uitstraalde. Het licht dat uit zijn ogen scheen. De zachte klank in zijn stem. De deur die altijd openstond, ongeacht wat je geloofde of had uitgehaald. Voor de rechtlijnige schoonzoon net zo goed als voor zijn rebelse dochter. Opa kon ze geen van beiden volgen, maar hij hoorde hun verhalen over elkaar met evenveel liefde aan, liet er zijn milde licht over schijnen, en liet het vervolgens los.

Geheim
Dat heeft me altijd gefascineerd, eigenlijk ben ik mijn leven lang op zoek geweest naar zijn geheim. Wat maakte deze man nu zo bijzonder? Niet zijn carrière. Niet zijn maatschappelijke positie. Niet zijn diepzinnige wijsheden. Die had hij allemaal niet.
Wat hij wel had was iets heel eenvoudigs: hij was met glans zichzelf.

Opa Duif is gestorven voordat ik oud genoeg was om echt het gesprek met hem aan te gaan en hem te vragen naar zijn geheim. Dat heb ik altijd jammer gevonden.
Met dit boek kon ik voor mijn gevoel ‘in de herkansing’. Met oude mensen praten over de dingen die vormend zijn geweest, waar ze van geleerd hebben en die de moeite waard waren. Wat een cadeau!