Leef onthecht

We vullen ons leven graag met mooie dingen. De aanblik van iets wat je mooi vindt, kan je een gevoel van geluk of blijdschap geven. Maar wat gebeurt er als die 'schat' wegvalt, sneuvelt of gestolen wordt? Grote kans dat dat ons geluksgevoel negatief beïnvloedt. De oplossing: leef onthecht!

De balans tussen dingen weten te waarderen en je er niet aan hechten vind ik een moeilijke. Om niet te zeggen: bijna onmogelijk. Als je iets mooi, prettig, lekker, leuk of lief vindt, is het verlies van dat object bijna automatisch een gemis en zal het je stemming negatief beïnvloeden. Kortom: gehechtheid veroorzaakt lijden. Reden waarom de Boeddha propageerde om je nergens aan te hechten. Maar geniet je dan nog wel net zo intens, als je bij voorbaat al bereid bent om het los te laten?

Glazen beeldje
Het antwoord is ja. En vermoedelijk geniet je zelfs meer, omdat je de angst voor verlies kwijt bent. Ook al vind ik dat zelf moeilijk te begrijpen, is zie het anderen wel doen. Ooit was ik bij een oude vrouw die mij heel enthousiast een glazen beeldje liet zien van een moeder met kind in haar buik. Prachtig geblazen, fijn glaswerk. Het was duidelijk haar trots en stond ook op de ouderwetse ‘pronkkast’. Terwijl ze zich erover heen boog zei ze met een stralende glimlach: ‘Kijk, mooi he? Dit is echt het mooiste wat ik ooit in huis gehad heb.’ En terwijl ze het zei maakte ze een ongelukkige beweging waardoor het beeldje viel en in duizend stukjes brak.

Lachen
Ik verstijfde. Ze had immers net gezegd dat dit het mooiste was wat ze bezat. Wat zou ze verdrietig zijn! Maar het tegendeel was waar. Ze kwam enigszins verbaasd overeind en bezag de brokken. Toen barstte ze in lachen uit en veegde de scherven bij elkaar. Het was het mooist beeldje wat ze ooit had gehad en nu was het weg. Einde verhaal – een ook nog een mooi verhaal. De zachtmoedige glinstering in haar ogen vertelde me dat ze ook niet straks, stiekem, als ik weg was in huilen uit zou barsten. Het geheim: zij kon intens van haar beeldje genieten, maar was er niet aan gehecht. Haar leven was geen fractie minder de moeite waard om geleefd te worden met die lege plek op haar dressoir.

Die vrouw is een lichtend voorbeeld waar ik nog vaak aan denk. Een kras op je mooie tafel, een vlek op je nieuwe jurk, een mobieltje dat gestolen wordt… In hoeverre vermindert dat de kwaliteit van je leven werkelijk?