Kinderboek over scheiden

In jezelf geloven is niet altijd makkelijk. Zeker niet als de omgeving signalen uitzendt dat dat zelfvertrouwen niet terecht is. Extern gemotiveerd, heet dat in vaktaal. Kennelijk heb je applaus van je omgeving nodig om te geloven dat je het goed doet. In plaats van diep van binnen zeker te weten dat je het goed doet. Ik was liever intern gemotiveerd geweest, maar toch ben ik stiekem heel erg blij met de beslissing van de uitgever dat mijn kinderboek over scheiden er toch gaat komen.

Na mijn scheiding heb ik een boek geschreven voor mijn kinderen. Een magisch-realistisch verhaal over een jongetje en een meisje dat allerlei avonturen beleven in een wonderlijk land achter een oude poort, waarbij ze en passant allerlei lessen opsteken over zichzelf en het leven. Een kruising tussen empowerment pur sang en The Secret for kids. En dan vooral voor kids van gescheiden ouders. Want dat was de inzet: ze een handvat bieden om met de scheiding van hun ouders om te gaan en hun gevoelens bespreekbaar te maken.

Heling
De aanleiding was eenvoudig. Ik vond het erg moeilijk om met hun emoties en verdriet rondom de scheiding om te gaan. Hoe ik ook praatte en luisterde, het lukte me niet het grote verdriet ‘weg te praten’ – wat natuurlijk ook logisch was. En in mijn wanhoop daarover besloot ik dan maar het professioneel aan te pakken: door er een boek over te schrijven. Het boek schreef zichzelf en de kids schreven mee. En daarna kwam het proces van samen de hoofdstukken lezen en te praten over de belevenissen van de kinderen in het boek. En ineens was het gesprek makkelijk, hadden we handvaten voor al die dingen die ze tot nu toe binnen hadden gehouden.
Dat was helend voor hen, maar ook voor mij. Tijdens die avonden met z’n drieën op het grote bed, gebeurde er iets magisch in de sfeer van heling.

Aan jezelf twijfelen
En toen we het boek twee keer doorgeploegd hadden zeiden ze: ‘Misschien hebben andere kinderen er ook wat aan mama. Je moet het uitgeven.’ En ik dacht: waarom niet? Ik kan tenslotte schrijven, en ik heb gemerkt dat dit werkt. Maar 6 afwijzingen later ging ik toch aan mezelf twijfelen. Het is wonderlijk hoe makkelijk je je uit het veld laat slaan door een brief waarin je als niet capabel wordt neergezet. Zoiets als afgewezen worden voor een sollicitatie.

Zelfvertrouwen
Ook al is het een standaardbrief, hij raakt je toch. En al wist ik deep down dat ze er geen verstand van hadden, dat het voor mijn kinderen wel gewerkt had en dat het dus voor andere kinderen ook zou kunnen werken, toch was het moeilijk om steeds opnieuw je rug te rechten en te zeggen: het maakt met niet uit wat jij ervan zegt, IK geloof erin! Dat geloof bleef wel, al werd het wel steeds moeilijker aan mezelf te verkopen. Eigenlijk waren de kinderen nog de grootste steun. Toen 1 uitgever zei: ‘’We hebben wel interesse, maar dan moet je de tekst heel erg vereenvoudigen, want er is geen kind van 10 die deze taal snapt’, en ik daar serieus over dacht, staken zij daar heel gedecideerd een stokje voor. “Het is goed zoals het is mama. Gewoon in blijven geloven.”

En dus ging er opnieuw een kopie de deur uit. Deze keer naar Ank-Hermes. En vandaag was het raak: volgend voorjaar ligt het in de winkel. Het land achter de poort. Met dank aan mijn kids.