kiezen voor jezelf
Kiezen voor jezelf bestaat in veel soorten. De meeste vormen vind ik behoorlijk lastig onder de knie te krijgen. Kiezen voor jezelf is vaak heel gezond. En in tweede instantie ook goed voor je relaties met anderen. Toch voelt het vaak als egoïsme. Lastig dus.
Lastige familierelaties door een zwaar beladen verleden. Zwaar door een ‘zwaar’ geloof. Daar heb ik hier af en toe al eens een boekje over open gedaan. Naarmate ik dichter bij mezelf kom krijg ik ook meer de moed om voor mezelf op te komen en mezelf de vraag te stellen: wat wil IK nu eigenlijk? Bijvoorbeeld in het moeizame contact met mijn vader. Een contact dat veel stress oplevert en waar ik totaal geen positieve energie uit put. Integendeel. Ik loop er al mijn hele leven op leeg. Afkeuring, negativiteit, oordelen… Dus besloot ik op een dag: time out. Voorlopig even geen vader meer. Waarop vader zich dus lelijk aan de kant gezet voelde.
Onlangs arriveerde een brief waarin hij op hoge poten vergeving eiste (!) en een gesprek. En wel voor 18 september, omdat het van zijn nieuwe geloof binnenkort Grote Verzoendag is, en alle problemen dan uitgepraat dienen te worden. Ik was redelijk verbijsterd. Een eerste reflex was: dan moet dat maar, want vader wil het…
In tweede instantie dacht ik: maar wat wil IK?
Het past helemaal niet in mijn plaatje, niet in waar ik op dit moment sta en mee bezig ben, om een moeizaam gesprek te gaan voeren wat toch nergens toe gaat leiden. Mag ik een keertje kiezen voor mezelf? Mag ik gewoon hardop zeggen: ‘Met die Grote Verzoendag heb ik niks? Dat is JOUW ding, dus daar ga ik niet in mee?’
Dat is op zich een interessante vraag: mag ik dat gewoon hardop zeggen? Dat geeft twijfel weer. Twijfel die het gevolg is van een opvoeding waarin vaders wil wet is en kinderen maar hebben te volgen. Kennelijk zit dat diep, en wordt dat mechanisme nog getriggerd ook als je allang volwassen bent. Kiezen voor jezelf levert schuldgevoel op. En toch voel ik dat ik dat moet doen. Dat het onderdeel is van het pad naar genezing. Je recht opeisen. Grenzen trekken. Jezelf vertellen dat jij ook bestaansrecht hebt en een mening, en gevoel dat ertoe doet.
Eigenlijk is het niets anders dan een heel basaal statement afgeven: ik tel ook mee!
Wat voor hem allesbehalve vanzelfsprekend is, maar wat het voor mij langzamerhand wel gaat worden. Schrijven dus. En ‘nee’ zeggen. Zonder me schuldig te voelen. Lastig als ’t je oduers betreft. Zijn er meer mensen die daarmee tobben?
Twitter dit bericht naar al je vrienden »
Geschreven door: Petra Pronk
Ik ben redacteur bij InspirerendLeven.nl Reuze leuk om van inspiratie je werk te maken!
Relevante blog artikelen of agenda items
Inspiratie voor vandaag
Op een affiche 'vloeken is aangeleerd' had iemand geschreven: 'geloven ook'.
Leestip
Yoga helpt
Prijs: € 19,95
Yoga zonder poespas. Voorwoord Deepak Chopra. Yoga kan veel aandoeningen voorkomen en genezen. Tara Stiles laat zien hoe eenvoudig en...
Inschrijven voor de nieuwsbrief
Schijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang:
- Laatste blog artikelen
- Komende evenementen
- Nieuwste ontwikkelingen
Themadag Universele Wetten
Thema's
Waarom aanmelden?
- Blijf op de hoogte van inspirerend nieuws
- Ontvang aanbiedingen
- Deel ervaringen met andere leden
Maak een profiel aanHeeft u al een profiel? Log hier in
Laatste reacties
-
Kris Deckers op De wijsheid van een gebroken hart
Er is maar een weg... Je spoken in het licht zetten!
do 24 mei '12 om 12:54
-
Puck op Griekenland: stap uit de euro!
Dit geld ook voor het verzekeringswezen lijkt me.
wo 23 mei '12 om 16:58
-
Anoniem op Griekenland: stap uit de euro!
Eerst begrip en kennis, dan vooral je geld uitgeven, duurzamer leven, minder is...
di 22 mei '12 om 22:37
Reacties van lezers (11)
IreneM zegt:
Op zo 12 sep '10 om 0:35
Wat goed om te weten dat er volgend jaar wéér een Grote Verzoendag is....dat geeft ruimte :-)
2 reacties
Ineke zegt:
Op ma 13 sep '10 om 11:40
Geen vader is ook een vader, Je wilt misschien liever een andere. Een vader die jou ruimte geeft. Ruimte krijg je alleen als je die jezelf geeft. Een vader die anders met jou omgaat krijg je pas als jij anders met jezelf en je vader omgaat. Een time out geeft fysiek en geestelijk ruimte om duidelijk te krijgen hoeveel ruimte je voor jezelf wilt en in de relatie met anderen(vader). Neem er dus de tijd voor, geniet ervan en wees niet zo streng voor jezelf als je vader voor zichzelf en jou is. Nieuwe generatie, nieuwe kansen!
3 reacties
jeroenvandillen zegt:
Op di 14 sep '10 om 10:54
Neale Donald Walsch (of volgens hem: God) formuleert het als volgt. Wat is een groter verraad? Het verraad aan de ander of het verraad aan jezelf?
Ik ben twee jaar geleden de confrontatie met mijn ouders aangegaan. Het bleek al snel dat alles wat je zegt wordt opgevat als een aanval of verwijt. Het is dus belangrijk om wat je dwars zit niet als verwijten te formuleren, maar dat vergt wel enige oefening. Hun gedrag is het resultaat van hun opvoeding, en die van je grootouders, enzovoort.
Eigenlijk is het een soort trucje, maar je kunt de oorzaak een generatie eerder leggen. "Omdat oma/opa zus en zo was, doen jullie nu dit of dat, en dat heeft weer x en y effect op mij..." Zoiets. Dat heeft bij mij gewerkt.
Enerzijds kun je het beste je eigen timing kiezen, anderzijds moet je het ijzer smeden als het heet is. Staat hij open voor Verzoening? Wil hij horen wat jou dwars zit?
28 reacties
Petra Pronk zegt:
Op di 14 sep '10 om 11:22
hoi Irene, verfrissend gezichtspunt!
28 reacties
Petra Pronk zegt:
Op di 14 sep '10 om 11:31
Dag Jeroen,
goed punt. Dit is inderdaad een probleem in de opvoeding dat van generatie op generatie is doorgegeven. Vader is ook zo opgevoed door zijn vader en die weer etc....
Verschil van deze tijd is misschien dat wij vragen stellen bij bepaalde vanzelfsprekendheden en meer onze eigen afweging maken. De doos met dogma's niet 'ingepakt' doorgeven.
Maar nee, hij staat niet ECHT open voor verzoening. Wil absoluut niet ECHT horen wat mij dwarszit. Want toen ik dat in nuchter, niet beschuldigende termen aangaf, kreeg ik alleen maar bijbelteksten terug.
Mijn conclusie is inmiddels: het is alsof je een redelijk gesprek over asielzoekers wilt voeren met een PVV-er. Niet echt geinteresseerd in serieuze argumenten. Alleen maar willen 'zenden' van een voorgeprogrammeerde boodschap zonder echt te luisteren.
Dus: om geen verraad te plegen aan mezelf neig ik ertoe me erbij neer te leggen dat dit dus nooit opgelost wordt.
Dank voor de input!
groet,
Petra
28 reacties
Petra Pronk reageert op:
Op di 14 sep '10 om 11:35
Dag Ineke,
Da's een mooi idee: niet zo streng zijn voor jezelf als de ander voor jou is. Dat ga ik proberen in praktijk te brengen.
En inderdaad: met de nieuwe generatie gaat het anders. Ik heb me heel hard voorgenomen dat de boodschap van hel en verdoemenis bij mij eindigt. Ik geef iets heel anders aan mijn kinderen door: dat het fantastische wezentjes zijn met heel veel kwaliteiten. En ik zie het resultaat dagelijks in huis. Blije, zelfverzekerde snoetjes. Dus met die nieuwe generatie komt het wel goed.
Dank voor je reactie!
Groet,
petra
3 reacties
jeroenvandillen zegt:
Op di 14 sep '10 om 11:36
Een goede vriend van mij noemt zichzelf "ex-gedetineerde". Hij is opgegroeid in een streng gereformeerde omgeving en heeft zichzelf daarvan bevrijd. Dit ging wel ten koste van relaties met zijn familie en vrienden, zelfs zijn kinderen.Nu, tien jaar later, wordt de relatie met zijn kinderen pas hersteld.
28 reacties
Petra Pronk reageert op:
Op di 14 sep '10 om 11:42
Goed om te weten. Dat sluit mooi aan bij een van de andere reacties: dat er volgens jaar weer een Grote Verzoendag is.. M.a.w.: het hoeft niet allemaal NU. En wat je zelf vindt en voelt heeft ook bestaansrecht.
Dat geeft lucht.
Waldemar zegt:
Op di 29 mrt '11 om 23:10
Dapper van je om dit op het web te zetten. Ik vind je verhaal erg herkenbaar op het emotioneel vlak. De redenen zijn anders (jouw vader houdt zich vast aan zijn denkbeelden, mijn moeder heeft op seksueel en familiaal vlak een erg nare jeugd gehad), de stress, het gevoel van uitgezogen te worden, niet jezelf kunnen zijn, zijn hetzelfde.
Op een gegeven moment koos ik gewoon voor mezelf. Ik ben uiteindelijk boos geworden op mijn moeder. We hebben elkaar toen anderhalf jaar niet gesproken. Uiteindelijk wel weer de draad opgepikt samen, waarbij ik heb geleerd waar haar grenzen zaten, en zij waar de mijne zaten.
Je relatie met je ouder(s) is wel heel belangrijk, maar lang niet zo belangrijk als het gevoel dat jij zelf aan het roer staat in je leven. Maar dat is iets wat mijns inziens losstaat van jouw vaders gedrag, en wat dat betreft geef jij volgens mij je vader meer macht over je leven dan hij in werkelijkheid heeft.
Misschien trekt jouw vader wel bij na te hebben beseft dat jij meer ruimte nodig hebt, misschien besef jij op een gegeven moment dat wat hij zegt of schrijft niet zo vaak opdringerig bedoeld is dan hoe jij dat ervaart.
Waldemar.
Waldemar zegt:
Op di 29 mrt '11 om 23:15
"Kiezen voor jezelf" impliceert mijns inziens ook een grote verantwoordelijkheid over jezelf op jezelf nemen. Niet alleen je gedrag, maar ook je gevoelens. Zo heb je het over schuldgevoel als je ergens voor kiest. Leer jezelf kennen. Wat vind je zelf van dat schuldgevoel? Vind je het terecht, of realistisch?
Zonder die verantwoordelijkheid te nemen over jezelf, en een lerende houding aannemen waardoor je fouten en pijn gaat zien als levenslessen, zou "kiezen voor jezelf" inderdaad alleen maar egoistisch zijn.
Waldemar zegt:
Op di 29 mrt '11 om 23:19
Dat gezegd hebbende. Hoeveel geloof in dat het goed komt in handen van God heeft je vader, als Het Grote Verzoenen zo snel mogelijk moet gebeuren?
Reageer