Kiezen kan altijd

Verantwoordelijkheid nemen voor je leven. Volgens mij is dat zo’n beetje het belangrijkste wat je kunt doen, maar het is ook heel moeilijk. We schuiven de boel vaak liever af. Jammer, want daarmee doen je jezelf tekort. Kiezen kan altijd!

In de krant van vandaag stond een stukje over een oude prostitué. Ze hing zo’n beetje de hele dag op een muurtje, want ze was al in de vijftig en veel klanten had ze niet meer. Alleen nog een paar vaste klanten die al vanaf het begin (40 jaar geleden) meegingen en haar trouw gebleven waren. Ze verdiende net genoeg om niet dood te gaan, maar, zei ze berustend ‘ik ga toch maar elke dag zitten, want ik kan niks anders. En het is nu te laat om mijn leven te veranderen’. Een dramatische uitspraak waarmee ze zichzelf veroordeelt tot een leven zoals ze dat altijd gehad heeft. En het meest trieste: het is zo ontzettend onwaar!

Geen slachtoffer zijn
Verantwoordelijkheid nemen voor je leven betekent dat je een belangrijke keuze maakt: het stuur in eigen hand nemen en het vertikken om je slachtoffer te voelen van de omstandigheden. Verandering is altijd mogelijk. Elk moment. Onder alle omstandigheden. Zelfs in de meest beroerde omstandigheden kun je ervoor kiezen om je waardigheid te behouden en geen slachtoffer te zijn. Dat heeft Victor Frankl wel bewezen, de joodse psychiater die in de nazikampen het concept van de ultieme menselijke vrijheid ontdekte: de vrijheid om je eigen antwoord te kiezen op de omstandigheden.

Creëer wind mee
In het boekje ‘Creëer wind mee’ van Jan Kuipers staat een prachtig verhaal over iemand die buiten zijn schuld een ernstig auto-ongeluk kreeg. Hij werd wakker in het ziekenhuis, de arts stond over hem heen gebogen. “Het spijt me erg, maar we hebben uw been moeten amputeren”. Als er nu 1 situatie is waarin je je terecht slachtoffer kunt voelen, dan was het wel die. Niet jouw schuld, maar wel levenslang een been moeten missen.
Maar deze man koos er weloverwogen voor om niet in de slachtofferrol te gaan zitten. Toen de emotie in zijn hoofd was uitgeraasd keek hij de dokter aan en vroeg rustig: ‘’Mag ik dan nu de brochure voor de protheses?”