Kaartje trekken

Sinds kort ben ik een grote fan van het trekken van kaarten. Niet de soort die toekomst kan voorspellen. Daar geloof in niet in. Maar de soort die je een gedachte meegeeft die met je meegaat door de dag of de week heen. Waar je steeds opnieuw even bij stil kunt staan waardoor het tenslotte ‘in je systeem’ gaat zitten. Zo word je gaandeweg steeds een stukje wijzer.

Kaarten heb je tegenwoordig in soorten en maten. Elke zichzelf respecterende schrijver, goeroe of organisatie geeft zijn eigen setje kaarten uit. De onderwerpen variëren, maar wat ze gemeen hebben is dat ze meestal een korte gedachte meegeven, bedoeld om de lezer te inspireren. Sinds kort heb ik een setje kaarten onder de noemer ‘self mastery cards’. Bedoeld als een stukje empowerment, om meer grip op je leven te krijgen door je even stil te laten staan bij kwaliteiten waar je aan zou kunnen werken. Ik ben er erg enthousiast over. Wat mij in die kaarten aanspreekt is vooral het praktische karakter en dat ze geen 13 in een dozijn-waarheden verkondigen, maar heel erg to the point zijn.

Serenity
Een van mijn favoriete kwaliteiten is ‘serenity’. De tekst is eenvoudig:

I am aware of the difference between what I have to accomplish, what I have to put in the hands of others, and what I have to leve up to destiny. As a master I am at peace with that.

Driedeling
Een aardige driedeling. Er zijn dingen waar je vooral zelf achteraan moet. Die je niet uit handen kunt of moet geven omdat geen ander ze voor je kan bereiken. Bij dat soort dingen komt het dus aan op je eigen vasthoudendheid, discipline en of je eigen kennis. Dat valt onmogelijk af te schuiven.
Daarnaast zij er dingen die ja aan andere kunt of zelfs moet overlaten. Je kunt niet alles op je nek nemen en dat moet je ook niet willen. Als je dingen kunt delegeren, vooral doen! Zeker als anderen dingen beter kunnen dan jij. Of misschien kun je dat aan ze overlaten om ze een kans te geven. In alle gevallen: een winwinsituatie.

Loslaten
En dan zijn er ook nog de dingen die je over kunt geven aan het universum, het hogere, God, of hoe je de kracht ook maar wilt noemen die jou overstijgt. In die gevallen gaat het erom dat je beseft dat je niet alles tot in de puntjes hoeft te regelen, maar dat er ook dingen zijn die je los kunt laten. Ja, die zelfs alleen tot stand komen op het moment dat je ze loslaat. De regie uit handen geven is moeilijk, maar het is ook heel bevrijdend. En vaak heel verrassend wat er dan op je pad komt. Je had het zelf nooit zo bedacht of kunnen regelen, maar het is wel precies goed. Dingen de kans geven om te gebeuren. Dat vind ik zelf het mooiste stukje van sereniteit. En tegelijkertijd ook het moeilijkste.