Joepie, een dip!

Je solliciteert je een ongeluk. Hebt een goed idee, maar niemand luistert. Of je probeert al jaren tevergeefs je eigen bedrijfje op te richten… Wat doe je fout? Het kan zijn dat het een tijdelijke dip is en dat je zeker weet dat dit jou ding is. Dat moet je vooral doorzetten. Maar het kan ook dat je op een doodlopend spoor zit. Ook stoppen is een stap op weg naar succes!

Aan de top kom je niet zomaar. Als dat wel zo was zou de top heel drukbevolkt zijn, en was het eigenlijk geen top meer. Want schaarste bepaalt in deze economie nog altijd de waarde van dingen. Dus ergens op de weg naar succes beland je in een dip. En het is de vraag wat je dan doet. Die dip is een zegen, want het is die dip die verliezers onderscheidt van winnaars.

Seth Godin, auteur van een van de populairste businessblogs ter wereld, schreef er een aardig boekje over (De Dip). Het pad naar de top kent een paar sleutelmomenten. De meest voor de hand liggende is: focus is op waar je goed in bent. Wees erop voorbereid dat het op enig moment mis gaat. En zet dan door. Niet zomaar eventjes, maar met alles wat je in huis hebt. Met al je wilskracht en energie.

Weet wanneer je moet stoppen
En de tip die daar nauw mee samenhangt: stop met dingen waar je NIET echt goed in bent. En dat is een stuk moeilijker. Want op de een of andere manier is het niet zo moeilijk om te accepteren dat je ergens niet briljant in bent. De meeste mensen zijn op z’n best middelmatig, en daar kun je een prima boterman mee verdienen.
En dat is nu juist de valkuil, zegt Godin. Om te bereiken wat je wilt en je te onderscheiden moet je maar 1 ding doen: je volledig richten op waar je supergoed in bent, waar je warm voor loopt, waar je boven alles in gelooft. En de rest moet overboord. Weggegooide energie. Obstakels tussen jou en de top. Het kenmerk van een doodlopende weg is dat hij vlak is. Je kunt je geen buil vallen, maar je komt ook nooit verder.

'Best leuk' is niet goed genoeg

Ik zit aan mijn bureau en overdenk mijn geploeter van de afgelopen jaren. Schrijftalent, passie, drive, en toch moeite om aan klanten te komen. Terwijl ik om me heen mensen die veel minder goed zijn, de mooiste banen zie hebben. Dat heb ik nooit goed begrepen. Nu wel. Ik ben het dubbeltje dat nooit een kwartje zal worden en dat heel vanzelfsprekend vindt. Omdat kwartje zijn alleen is weggelegd voor anderen. En dus neem ik genoegen met dingen die ‘’best leuk’’ zijn. Terwijl wat ik eigenlijk wil is: dingen doen die uitdagend zijn, die eisen aan me stellen, die ervoor zorgen dat ik het beste uit mezelf haal. En waarom zou dat alleen weggelegd zijn voor anderen?

Zou ik echt op een doodlopende weg zitten? Ik overweeg het. Een fractie van een seconde. Dan weet ik het zeker: onzin! Dit is een dip! Joepie, ik zit in een dip! Dus als ik mijn stinkende best doe zit ik straks in de lift omhoog.