Jezelf veranderen

‘Zo ben ik nu eenmaal’.
Die kreet wordt vaak gebruikt om aan te geven dat een bepaald gedrag in iemands karakter zit. De achterliggende boodschap is: ‘Ik ben niet van plan te veranderen’. En veranderen IS ook heel moeilijk. Maar niet onmogelijk. Dat zag ik vandaag bij mijn dochter.

Wie ooit wel eens familieopstellingen heeft gedaan, weet dat gedrag heel diep geworteld kan zijn en dat problemen van generatie op generatie doorgegeven kunnen worden. Zelf afkomstig uit een uiterst orthodoxe vissersfamilie voel ik het zware, sombere geloof van mijn voorouders nog dagelijks op mij wegen. Een van de dingen die we al generaties meetorsen is een buitengewoon laag zelfbeeld. Heel onhandig in het sociale verkeer.

 In de coulissen
Gewend mezelf te zien als klein, nietig en zondig, heb ik in het leven een plek ingenomen in de coulissen. Bijna letterlijk. Door een vak te kiezen waarbij ik als toeschouwer het leven van anderen observeer en becommentarieer. Waarin ik anderen aan het woord laat in plaats van zelf te praten. En ik dacht een leven lang ‘’zo ben ik nu eenmaal’’.

Jezelf geven
Tot ik kinderen kreeg. En toen wist ik 1 ding zeker: wat ik ook fout zou doen, deze bagage zou ik NIET doorgeven! Ik zou ze meegeven dat ze fantastisch waren, dat ze alles konden worden wat ze wilden, dat ze alles in huis hadden om te stralen en de wereld het grootste geschenk te geven dat denkbaar was: zichzelf.
Ik had geen flauw idee hoe ik dat moest doen: iets doorgeven wat ik zelf niet in huis had, en daar heb ik me lang onzeker over gevoeld.

Zelfvertrouwen
Maar vandaag zag ik mijn dochter van 10 op school een toneelstuk opvoeren dat ze zelf geschreven had. Het was grappig, zat goed in elkaar en getuigde van intelligentie en sociale vaardigheid. Ik zag een kind dat stevig in haar schoenen stond. Dat in zichzelf geloofde. Dat straalde onder de aandacht van al die ouders en kinderen. Een kind dat qua zelfvertrouwen nu al verder was dan ik ooit zou komen.

Trots
En voor het eerst van leven was ik trots. Werkelijk trots. Op dit stralende kind. Maar ook op mezelf. Omdat zij het levende bewijs was dat het mogelijk is om ijzer met handen te breken. Om de cirkel van zonde en schuld, van oorzaak en gevolg te doorbreken en te zeggen: het is genoeg! Het stopt hier! Bij mij! Op dit moment!

Wat je ook meegekregen hebt aan bagage, je bent niet gedoemd dat door te geven. Je hebt als mens de gift van creativiteit. Je kunt nieuwe dingen maken uit iets ouds. Orde scheppen uit chaos. Een andere erfenis nalaten dan je zelf gekregen hebt, en zo de wereld een stukje mooier maken.