Je eigen stem vinden

Ben voor de derde keer begonnen in ‘The art of possibility’ van Benjamin Zander en opnieuw geïnspireerd. De dirigent van het Boston Philharmonic is een fantastisch voorbeeld van hoe je door het loslaten van de controle mensen hun eigen stem kunt laten vinden. Een klein verhaaltje uit het boek in de hoop je warm te maken. Te laat voor SInterklaas, maar zet het in elk geval voor kerst op je wensenlijstje. Een absolute aanrader!

Benjamin Zander ontdekte bij zijn studenten dat mensen controleren en aanzetten tot competitie, killing is voor creativiteit. Zijn studenten haalden lang niet het beste uit zichzelf omdat ze bang waren fouten te maken als ze de gebaande paden verlieten. Dus kozen ze voor veiligheid in de vorm van de klassieke interpretaties. En daarmee bleef een gigantisch potentieel ongebruikt, namelijk hun eigen interpretatie en de klank van hun eigen stem.

Een A
Om mensen aan te zetten hun talent werkelijk te gebruiken, bedacht hij iets om de druk van het presteren en de angst om fouten te maken eraf te halen: iedere student kreeg bij het begin van het semester een A (hoogste score). Dan hoefden ze zich niet meer druk te maken om die prestatiekant en konden ze zich volop wijden aan het ontdekken van hun talent.
De enige eis die hij stelde was: ‘onderbouw in een brief aan mij (gedateerd: over een paar maanden) waarom je vindt dat je die A verdiend hebt’. Ze moeten in eigen woorden beschrijven, zo gedetailleerd mogelijk, wat er met hen gebeurd was waardoor ze die uitzonderlijke prestatie hadden geleverd.

Reflectie
Dat stuk reflectie, geschreven vanuit de toekomst alsof ze terugkeken op iets wat ze daadwerkelijk gepresteerd hadden, maakte dat ze hun hobbels konden benoemen en onder ogen zien en eraan werken. Zijn voorwaarde: schrijf de brief alsof je hartstochtelijk verliefd bent op degene die je beschrijft in je brief. Dat leverde fantastische statements op.

Een voorbeeld van een brief van een jonge trombonestudent:

Dear mr. Z.

Today the world knows me. That drive of energy and intense emotion that you saw twisting and dormant inside me, yet alas, I could not show in performance or conversation, was freed tonight in a program of new music composed for me. The concert ended and no one stirred. A pregnat quiet. Sighs: and then applause that drownes my heart’s throbbing.
The clapping sustained such that I thougt I might make my debut complete and celebrate the shedding of
the mask and skin
that I had constructed
to hide within,
by improvising on my own melody as an encore – unaccompanied.
What followed is something of a blur.
I forgot technique, pretension, tradition, schooling, history –
truly even the audience.
What came from my trombone
I wholly believe, was my own
Voice….

Wat zou er gebeuren als alle organisaties in Nederland zo geleid werden? Of dichter bij huis: als jij in jouw omgeving je op zo'n manier op zou stellen? Naar jezelf en naar anderen?