Ik zing dus ik ben!

Muziek is een hogere openbaring dan alle wijsheid en filosofie
(Ludwig van Beethoven)

De taal van muziek gaat dieper dan de taal van woorden. Herken jij dat? Muziek komt ook, denk ik, van een hoger niveau van inspiratie (in ons? buiten ons? of is dat hetzelfde?) dan woorden. Veel gezongen muziek is nog steeds heel boeiend als je de woorden weglaat, maar hoeveel liedteksten blijven overeind als je de muziek weghaalt?

Wij horen de waarheid

Dat moet te maken hebben met ons gevoel voor waarheid. Wij mensen hebben een enorme antenne voor de waarheid. Wij horen of iets waar is wat iemand zegt of zingt. We horen dat aan de klank van de stem, aan de trilling ervan, niet aan de woorden. Dat wat waar is resoneert in ons, dat herkennen we. Daar zijn niet eens woorden voor nodig. Wanneer iemand met zijn woorden iets anders zegt dan de trilling van de stem ons doet horen, dan registreren wij dat ergens in ons. Dat leidt misschien tot wantrouwen, of minstens tot verwarring. Want misschien willen we de woorden wel graag vertrouwen. Dan proberen we niet te voelen wat onze antenne ons vertelt. Tevergeefs, want daarvoor is het al te laat.

Ik zing, want ik ben!

De waarheid die met we onze stem naar buiten brengen gaat, geloof ik, altijd over één ding tegelijk. En wezenlijk is dat ene ding, die ene boodschap misschien zelfs wel altijd hetzelfde: ik ben! Ik ben Jan, ik ben blij, ik ben bedroefd, ik ben hier, ik ben in pijn, ik ben in vreugde, ik ben. Ik ben hier voor jou, ik ben hier met jou, ik ben, en jij bent ook. Ik ben trilling, ik ben klank, ik ben beweging, ik ben spirit, ik ben leven. Ik ben. In mijn woorden kan ik het lang niet allemaal zeggen tegen je, in mijn woorden raak ik soms verstrikt, maar luister, ik zing! Hoor je me? Ik zing, want ik ben! En als ik zing voel ik dat het waar is, dat ik waar ben. Ik zing, dus ik ben!

Bron: Jan Kortie, www.jankortie.nl