Het zwarte gat

Iedereen waarschuwde me voor het zwarte gat. Het zwarte gat waar ik in zou vallen na de boekpresentatie. Na drie weken wacht ik nog steeds: het zwarte gat is niet gekomen.

Lege accu

Na een intense periode van schrijven en het hoogtepunt van de onthulling zelf, zou ik een onbestemde, lege periode voor de boeg krijgen. Ik zou me onthand voelen, en mezelf stierlijk vervelen. Het papier was niet langer mijn verplichte uitlaatklep, niemand verwachtte langer een boek van mij.
We zijn drie weken verder en ik moet zeggen dat ik inmiddels reikhalzend uitkijk naar dat zwarte gat. Want de accu die ik netjes opgereden had tot aan de boekpresentatie, heeft geen tijd gehad zichzelf weer op te laden. Ik moest met een lege accu direct vol gas verder.

Interview

Zo werd ik vanochtend weer gebeld voor een nieuw interview, door de Wereldomroep dit keer. Ze hadden over me gelezen en wilden me graag in een radio-item aan de tand voelen over mijn hoge pelgrimshakken. Ik antwoordde dat dat prima was, maar dat ik die avond zou vertrekken naar de Zwitserse bergen. Op weg naar een weekje hoognodige rust om mijn gevloerde accu met frisse berglucht op te laden. Driftig hoorde ik de man nadenken aan de telefoon. Of het vandaag nog kon, het liefst zo laat mogelijk. Vermoeid liet ik mijn schouders zakken. De dag vóór vertrek dient zich op werk als ongeschreven regel altijd een gigantische drukte aan. Uiteindelijk antwoordde ik hem dat de enige mogelijkheid zich tussen drie en vier uur 's middags bevond. In de trein op weg van Amsterdam naar Breda. Ook hoorde ik mezelf tegen de man zeggen dat zich op het betreffende traject nauwelijks tunnels bevinden en het bereik er de afgelopen jaren absoluut verbeterd is.

Verdwenen

Wanneer ik tussen drie en vier netjes met mijn telefoon in de aanslag in mijn coupé zit, gaat de telefoon. Ik herken het nummer uit Hilversum. Zenuwachtig neem ik op, waarna de man van de radio na een korte uitleg zijn opgewekte hier zijn we weer-stem opzet en mij voorstelt aan het publiek. Hij stelt zijn eerste vraag en wanneer ik aandachtig midden in mijn eerste antwoord zit, wordt het opeens donker. We zitten in een tunnel en de man van de radio is verdwenen.

Als we de tunnel na een paar seconden weer uit rijden, zie ik dat ik vijf gemiste oproepen uit Hilversum heb. Beschaamd neem ik de zesde oproep aan, waarna we enthousiast een tweede poging wagen. Het gaat voortvarend, maar wanneer we ergens halverwege het interview zijn vervalt het gesprek opeens in doodse stilte. Geïrriteerd kijk ik om me heen, wat is er? Een derde poging volgt, die al vrij snel de kop wordt ingedrukt en de vierde en vijfde zijn evenmin succesvol. Wanneer we vermoeid het zesde gesprek ingaan en ik eigenlijk helemaal geen zin meer in het interview heb, houdt het spoor zich zowaar koest. Razendsnel geef ik antwoord op de vragen, terwijl ik angstvallig het spoorwegennet in de gaten houd. Wanneer de man van de radio zijn laatste vraag heeft gesteld en ik hem hoor afsluiten, slaak ik een stille zucht van opluchting.

Klaar

In Breda stap ik vermoeid de trein uit en loop naar de auto die me naar de Zwitserse bergen zal brengen. Ik stap in, ga zitten, sluit m’n ogen en denk maar één ding: ik ben helemaal klaar voor dat zwarte gat.