Het Labyrint van de tijd

Een reis door 10.000 jaar geschiedenis

Dit boek is geschreven en te lezen in drie verschillende lagen.

Ten eerste is er als het ware een reisdagboek – zich afspelend in de 21ste eeuw – van de ik-persoon. Deze reis vangt aan in mei 2004 in de Dode Zeevallei, gaat dan via Egypte, Amsterdam, Ethiopië, Italië, om in mei 2005 te eindigen waar de reis begon: in de Dode Zeevallei. Deze hele reis is een zoektocht naar de bronnen van Wijsheid uit het verleden.

Dat verleden speelt zich af in de tweede laag van dit boek. Tussen elk kort hoofdstukje van het reisdagboek staan flashbacks naar tijdperken van lang geleden waarin sprake was van grote veranderingen op het vlak van esoterische kennis en waarin belangrijke persoonlijkheden leefden die daartoe hebben bijgedragen, of die ervoor zorgden dat deze kennis niet verloren zou gaan voor de toekomstige mensheid.                  

Zo zijn er stukjes over de verwoesting van Atlantis, boodschappen van de koningin van Sheba, het verhaal van Achnaton, Farao van Egypte, belevenissen van een Kathaarse jongeling die Montségur ontvlucht om belangrijke geschriften in veiligheid te brengen, de gebeurtenissen in Tibet in de 20ste eeuw, etc. Deze verhalen staan niet in chronologische volgorde in het boek, maar verschijnen naar aanleiding van de plaatsen die tijdens de reis in de 21ste eeuw worden aangedaan en de herinneringen die deze oproepen.

En dan is er nog een derde laag, bestaande uit een aantal uittreksels uit het ‘Boek van Abraham’, ondertitel: 'Over de heelwording van de wereld'. In deze teksten, verspreid doorheen het boek, meen ik inzichten uit de Celestijnse boeken van Redfield te herkennen. Niet erg origineel dus.                                     

Rode draad

De rode draad doorheen dit boek is een Dan Brown-achtige queeste, waarin de Ik-persoon op zoek gaat naar, onder meer, de 13 stenen van creatie, die in de Ark van het Verbond zouden zijn bewaard geweest en die, gedurende deze queeste, via channelings en geheimzinnige brieven van een organisatie die zich Academie van de Laurier noemt, instructies krijgt.

De boodschap

De boodschap van dit boek is een oproep aan mensen om zich bewust te worden van de verbondenheid van alles en iedereen, zowel in tijd als in ruimte, een boodschap van liefde dus omdat elke daad, elke gedachte, elk woord van een individu gevolgen heeft voor het geheel; iets waarvan wij ons beslist bewust moeten worden.
Ook wordt er voortdurend op gewezen dat er meer vrouwelijke energie in de wereld moet komen, na vele eeuwen van patriarchaat.
Het eindigt met een oproep om, in juni 2012, naar één van de 13 heilige plaatsen op aarde te reizen ( waar die plaatsen precies zijn is me niet duidelijk geworden ) en om deel te nemen aan de vredesbijeenkomst in Jeruzalem die de auteur dan zal organiseren tussen 6 en 21 juni.                           

Wat ik meeneem uit dit boek

Heel wat informatie over het huidige leven en de toestanden in Ethiopië, Israel, Egypte en de Gazastrook. Het was leerzaam om daarover te lezen in het reisverhaal, de eerste laag van het boek.

Mijn kritiek

De opbouw van het boek, in drie lagen, leest voor mij niet echt prettig en leidt soms tot verwarring.
Te veel geheimzinnigheid en fantastische verhalen en te weinig echt relevante esoterische kennis. Er wordt meer beloofd dan er werkelijk waargemaakt wordt. Met andere woorden, een te hoog Dan Brown-gehalte.
Wellicht zal niet iedereen deze kritiek met mij delen, maar ik heb dan ook al heel veel gelezen op dit vlak en ik heb niet het gevoel dat dit boek iets heeft toegevoegd aan wat ik al in andere boeken gelezen en geleerd heb.
Ik kan het boek dan ook niet echt aanbevelen als een bron van esoterische kennis, maar alleen als een vlot geschreven avonturen/reisverhaal.