Heden ik... (2)
Mijn vorige blog ging over het boek dat Renate Dorrestein in 1993 over haar ziekte ME schreef. Ik vond dat Renate in haar verhaal een beetje in de slachtofferrol bleef hangen. Proefde u daar een oordeel in? Nou, dat kan kloppen. Want de slachtofferrol vind ik verre van spiritueel, het probate middel om niet naar jezelf te hoeven kijken. Natuurlijk spreek ik hier uit ervaring ;-)
Des te grappiger om in een interview met Renate in de Opzij van november 2004 te lezen hoe ze een paar jaar later naar haar ziekte kijkt. Ze vertelt dan dat ze ME nog steeds ziet als het noodlot dat toesloeg. Het ontstond vanzelf en een paar jaar later verdween het weer vanzelf. Zij kon daar absoluut geen invloed op uitoefenen. Haar genezing was naar aller waarschijnlijkheid stompzinnig geluk.
Ontdekt u hier iets spiritueels in?
Nee, ik ook niet.
Wat valt er te leren van je ziekte?
Maar nu komt het! De interviewster vroeg Renate wat ze van de ziekte geleerd heeft en of ze erdoor veranderd is.
Renates antwoorden: ‘Als ik nu een roman schrijf, luister ik meer naar de personages in plaats van dat ik het verhaal in mijn ijzeren greep heb. Ik heb geleerd om de controle wat meer los te laten en ben wat bescheidener geworden over mijn eigen rol in het grotere geheel. Ik kan immers toch geen invloed uitoefenen op het toeval, dus hoef ik ook niet alles zelf in de gaten te houden. Ik heb minder te verliezen en ben daardoor minder bang. Mensen zeggen dat ik zelfverzekerder ben. Dat komt denk ik omdat ik me veiliger voel. Ik vind de chaos niet meer bedreigend.’
Mijn vrije vertaling: ze staat meer open voor het leven.
Wat heb ik van mijn CVS geleerd?
Ik sta meer open voor het leven.
Conclusie?
Een eerste voorzichtige conclusie zou kunnen zijn dat u mijn boek niet hoeft te lezen, omdat het toeval –lees: het leven - er zelf wel voor zorgt dat u zich beter gaat voelen. Dus niet spiritualiteit werkt, maar het leven werkt. Mocht u niet zo lang willen wachten of iets meer grip op uw welzijn willen hebben, dan is mijn boekje misschien toch een idee. Maar of dat dan spiritueel is…..
Wat is nu eigenlijk spiritueel?
Wat ons op de hamvraag brengt: wat is spiritueel? De controle wat laten vieren en meer op het leven vertrouwen, ja, dat hoort er zeker bij. Eigenlijk vind ik dat Wim Sonneveld het aardig samenvatte met zijn: ‘Zeg maar ja tegen het leven!’ Dat klinkt zo eenvoudig, maar kan zo pittig zijn. Tegen een winnend staatslot ‘ja’ zeggen, dat lukt de meesten van ons wel, maar tegen een verlammende, eeuwigdurende vermoeidheid? Het boeddhisme heeft daar een mooie techniek voor: het is gemakkelijker om ja tegen het leven te zeggen, als je alles wat er gebeurt ziet als een manifestatie van wijsheid, bedoeld om je bewuster en uiteindelijk gelukkiger te maken.
Het mooie is: ook al bekijk je het niet door die boeddhistische bril, het werkt toch. Tenminste, ik vind dat je die conclusie ook zou kunnen trekken uit bovenstaand verhaal over Renates proces. Ik denk echter dat als je wel door die bril kijkt, je jezelf een stuk beter voelt tijdens het proces en misschien, misschien verloopt dat proces dan ook wel wat sneller.
Interessant artikel? Aanbevolen boeken:
Spiritualiteit werkt bij vermoeidheid
Prijs: € 12,90
Flaptekst
Ruim 800.000 Nederlanders kampen met chronische vermoeidheidsklachten. Dit beperkt hun mogelijkheden en dat roept vaak frustratie, boosheid, angst en stress op: begrijpelijke, maar contraproductieve emoties. Hoe doorbreek je die spiraal?
Dat kan als je je vermoeidheid ziet als iets wat op je levenspad komt en waar je zin aan kunt geven. Vermoeidheid biedt je de kans om rustig te onderzoeken of je nog wel de goede kant op gaat in je werk en in je privéleven. Of om bewuster in het hier en nu te zijn, meer voor jezelf te kiezen en meer van het leven te genieten. De eerste en moeilijkste stap is je vermoeidheid inclusief de grenzen die ze je oplegt, te accepteren. Dan kun je het leven weer verwelkomen zoals het is en ontwikkelt alles zich vanzelf.
De auteur geeft in dit hoopvolle boek veel praktische tips voor die eerste, lastige stap en voor vervolgstappen.
Het 12e deel in de serie Spiritualiteit werkt…. Zie ook: www.spiritualiteitwerkt.nu
Tekstschrijfster Anne-Christine Staals schrijft over persoonlijke ontwikkeling en groei, onder andere voor het tijdschrift Spiegelbeeld. Van 2005-2008 worstelde ze met het chronisch vermoeidheidssyndroom (CVS).
Twitter dit bericht naar al je vrienden »
Relevante blog artikelen of agenda items
Inspiratie voor vandaag
Op een affiche 'vloeken is aangeleerd' had iemand geschreven: 'geloven ook'.
Leestip
Yoga helpt
Prijs: € 19,95
Yoga zonder poespas. Voorwoord Deepak Chopra. Yoga kan veel aandoeningen voorkomen en genezen. Tara Stiles laat zien hoe eenvoudig en...
Inschrijven voor de nieuwsbrief
Schijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang:
- Laatste blog artikelen
- Komende evenementen
- Nieuwste ontwikkelingen
Themadag Universele Wetten
Thema's
Waarom aanmelden?
- Blijf op de hoogte van inspirerend nieuws
- Ontvang aanbiedingen
- Deel ervaringen met andere leden
Maak een profiel aanHeeft u al een profiel? Log hier in
Laatste reacties
-
Kris Deckers op De wijsheid van een gebroken hart
Er is maar een weg... Je spoken in het licht zetten!
do 24 mei '12 om 12:54
-
Puck op Griekenland: stap uit de euro!
Dit geld ook voor het verzekeringswezen lijkt me.
wo 23 mei '12 om 16:58
-
Anoniem op Griekenland: stap uit de euro!
Eerst begrip en kennis, dan vooral je geld uitgeven, duurzamer leven, minder is...
di 22 mei '12 om 22:37
Reacties van lezers (8)
17 reacties
Daniëlle van den Berg zegt:
Op do 25 feb '10 om 14:40
Hoi Anne-Christine,
Je blog roept in mij allerlei vragen op:
- wat heb je zelf geleerd van jouw ziekte?
- waarom kies je ervoor om Renate Dorresteins antwoorden op deze vragen door te geven en niet je eigen antwoorden te geven?
De belangrijkste vraag, Is ziekte iets om van te leren? inspireerde mij tot het schrijven van een eigen blog op deze site: 'Spiritueel omgaan met ziekte' .
Hartelijke groet, Daniëlle
4 reacties
Anne-Christine zegt:
Op vr 26 feb '10 om 11:01
Hoi Danielle,
Toen ik je reactie las, was ik eerst erg verbaasd. Pas daarna las ik de tussenkopjes die de redacteuren van Inspirerend leven aan mijn blog hebben toegevoegd. Daardoor zijn de accenten wat verschoven en wordt je vraag wat ik van mijn ziekte geleerd heb veel logischer.
Ik ontdek door je vragen dat ik ziekte niet wil zien als iets waar je iets van 'moet' leren. Je verandert soms door ziekte, je komt er soms beter uit dan toen je erin ging, je kunt het gevoel hebben dat je er iets van geleerd hebt, ja, dat allemaal wel. Maar ziekte bijvoorbaat zien als een les, nee, dat lijkt me niet plezierig.
Dit gezegd hebbende kan ik je melden dat ik door mijn CVS heel erg veranderd ben en dat is ook wel uit het blog op te maken hoor. Werkelijk ja zeggen tegen alles wat het leven op je pad brengt, dat doet echt leven. Daarmee verandert je ervaring van wat leven is radicaal. Daarmee zie je opeens de kostbaarheid en pracht van in leven zijn. Waarbij al het geneuzel dat het leven toch niet helemaal precies gaat zoals je dat gewenst had, opeens wegvalt. Ik was best goed in zulk geneuzel en kan nu inzien hoe jammer het is als je daar in blijft hangen omdat je dan zoveel MOOIS mist. Verbonden met het leven voel ik me nu en dat is iets wat ik iedereen toewens.
Hartelijke groeten, Anne-Christine
PS. je vraagt ook nog waarom ik Renates antwoorden geef. Omdat ik het zo bijzonder vind dat de 'lessen' ook geleerd worden als je er niet voor open staat. Dit is te kort door de bocht geformuleerd, maar misschien kun je de nuancering zelf aanbrengen.
17 reacties
Daniëlle van den Berg zegt:
Op vr 26 feb '10 om 11:55
Hoi Anne-Christine,
Dank je voor je verduidelijking. Ik ben het helemaal met je eens dat de lessen niet komen omdat die in het ziekzijn zelf besloten lliggen, maar dat je inderdaad anders in het leven gaat staan - als vanzelf bijna.
Toch kan het worstelen blijven met de zin van ziekzijn, leven en de waan van de dag.
Hartelijke groet,
Daniëlle
4 reacties
Anne-Christine zegt:
Op vr 26 feb '10 om 12:38
Daar ben ik het dan weer helemaal mee eens! En hartgrondig. Ik heb zojuist weer een worsteling met de waan van de dag (deadlinestress) overleefd. De strijd was dit keer vrij snel in mijn voordeel beslecht door jouw reactie op mijn blog. Want jij vroeg me eigenlijk te formuleren waar het allemaal om draait en terwijl ik dat deed voelde ik mijn onvrede en weerstand wegvloeien. Met dank aan je goede timing.
De laatste maanden ben ik weer in wat woeliger vaarwater gekomen en mijn eerste reactie daarop was de volgende: Dat ik weer worstelde voelde als een afbreuk aan mijn eerdere positieve ervaringen. Heel krom natuurlijk, maar dat was wat er omhoog kwam. Het duurde even voordat ik genoeg bewustzijn hierop had om te zien wat er gebeurde en dat waren pijnlijke weken. Gelukkig heb ik die rare conclusie toen ik hem eenmaal doorhad, los kunnen laten, maar daarmee vind ik het nog steeds niet gemakkelijk om ook het worstelen te zien als een onderdeel van het leven dat precies goed is zoals het is. Ik zie de waarde van mijn geworstel in, de verdieping, de versterking van mijn vertrouwen. Maarre, kan het ook zonder? :-)
groeten, Anne-Christine
4 reacties
Anne-Christine zegt:
Op vr 26 feb '10 om 16:57
Hoi Danielle,
ik had net pas tijd om jouw blog te lezen over spiritueel omgaan met ziekte. Maar het gekke is, ik kan er niet op reageren. Dus doe ik het nou zo via deze omweg. Ik vind dat we erg op één lijn zitten. In de inleiding van mijn boekje gebruik ik bijna dezelfde woorden als jij: zin geven aan je ziekte, daar gaat het volgens mij om. Want als je dat doet, zeg je er ja tegen, dan accepteer je dat de ziekte in je leven komt, maak je er het beste van en leef je je leven ten volle. Het is de weerstand tegen dat wat in je leven komt, dat maakt dat je eronder lijdt. Jouw levensfilosofie (pluk de dag ook al is het een distel) sluit daar perfect op aan. Ik vind hem prachtig en ga je vast een keer citeren! Wie zet hem op Twitter?
groetjes, Anne-Christine
17 reacties
Daniëlle van den Berg reageert op:
Op di 2 mrt '10 om 11:27
Ha Anne-Christine,
Wat een verademing dat je schrijft over je worsteling. Van sommige mensen die "het licht hebben gezien" en heel "spiritueel geworden zijn" krijg ik helemaal de kriebel, omdat ze alleen de positieve kanten van hun leerproces bejubelen....
Maar wij, het klootjesvolk, worstelen met de lastige emoties, terugslag, tegenslag. En ook dat is onderdeel van het leven, zoals je terecht beschrijft. Dat ten volle te omarmen is voor mij nog een brug te ver, maar ik doe mijn best!
Leuk om zo van gedachten te wisselen, trouwens!
Hartelijke groet, Daniëlle
4 reacties
Anne-Christine zegt:
Op di 9 mrt '10 om 23:02
Hey Danielle,
Herkenbaar, die kriebels van jou. Toch heb ik het er zelf even moeilijk mee gehad om mijn worstelingen te gaan beschrijven. Ik had immers 'een boekje geschreven over', en was toch de ervaringsdeskundige... Wilden mensen wel lezen over mijn strubbelingen of wilden ze van mij vooral antwoorden horen? Uiteindelijk realiseerde ik me dat 'het licht gezien hebben' iets anders is dan 'verlicht zijn'. Ik ben dolblij hoor, dat ik het licht gezien heb: mijn leven is er zeker door veranderd. Maar er zijn nog genoeg donkere hoekjes over om bij te lichten en elke keer opnieuw is dat spannend en niet altijd even leuk. Ik denk dat als ik de donkere hoekjes niet meeneem in mijn verhalen, het al snel abstracte hallelujah stukjes worden die gaan zweven en waar niemand zich in herkent. Dus hoe kwetsbaar het soms ook voelt, ze mogen er van mij in.
Het is zeker leuk om op het web iemand te ontmoeten die net zo in het leven lijkt te staan als ik. Jammer dat ik deze weken zo weinig tijd heb om wat meer van jouw hand te lezen. Ik ben wel nieuwsgierig. Komt nog.
groetjes! Anne-Christine
Linda zegt:
Op zo 12 jun '11 om 10:44
Hallo lieve Anne-Christine & Danielle,
Fijn om jullie briefwisseling te kunnen volgen. Ik ben bezig om meer te lezen van anderen over cvs en spirituele groei.
Herkenning in wat jullie schrijven. en Anne- Christine, blij dat je in je boekje ook de strubbelingen hebt beschreven, ook die zijn belangrijk. Als onderdeel van het geheel. De mooie inzichten en ook de strubbelingen en donkere hoekjes... als we openstaan voor dit geheel en dit durven tonen, Licht en Schaduw dan begrijpen we volgens mij de bedoeling, de spirituele les: het omarmen van het Leven, in welke vorm ook. Volledig Ja.
Het 'Ik" wil Geluk, De 'Ziel' wil Ervaren.
Ik vind dit nog moeilijk, mn 'Ik' wil strijden, en weigert te accepteren. Maar door meer te lezen en voelen besef ik dat bevrijding zit in vrede sluiten, ook met het vermoeid zijn. Mn ego loopt deuken op, wie ben ik nog, als ik niet kan werken, geen status, (bijna) geen sociaal leven, de eenzaamheid. Het doorvoelen hiervan soms spartelend om bij de pijn en leegte weg te komen, nu maar meer en meer rust en vriendjes worden met mezelf. Mn 'Ik' zou er niet voor hebben gekozen, maar mn Ziel en het Leven hebben anders besloten, een immense groei maak ik door, dankzij de vermoeidheid.
Lieve groet,
Lin
Reageer