Grenzen stellen

Het stukje van Ed Nissink over grenzen stellen blijft onverwacht actueel. Sinds het stappenplan op InspirerendLeven.nl verscheen heb ik allerlei kansen gekregen om ermee te oefenen. Geen overbodige luxe, want het gaat me nog steeds niet makkelijk af. Ondanks de overduidelijke noodzaak.
Deze keer was het een beunhaas van een leverancier die een wanproduct had geleverd. 9 maanden geleden een dakkapel geplaatst die lekte, verschillende pogingen ondernomen om het euvel te verhelpen, allemaal mislukt. Inmiddels dacht de leverancier kennelijk dat hij er genoeg tijd en geld in heeft gestopt en weigerde hij hardnekkig om mijn verzoeken om contact te beantwoorden. Een typisch Radar-verhaal. En een typisch gevalletje van ‘grenzen stellen’.

Vriendelijk blijven 

Ik stond zondermeer in mijn recht. Had alle reden om boos te worden, en toch bleef ik elke keer vriendelijk het antwoordapparaat inspreken en mailen. Of hij alsjeblieft….
Maar dat deed hij niet, en hij kwam ook niet opdagen op afspraken. Dus inmiddels was ik woedend. Hij was met zijn gebrek aan service en omgangsvormen ver over mijn grenzen heengegaan, en toch was de stap om te gaan dreigen met een advocaat heel erg groot. Zoiets doe je niet, zei het stemmetje in mijn achterhoofd.

De maat is vol 

Maar op een gegeven moment na het zoveelste gebrek aan reactie op mijn berichten was de maat vol. Ik belde een advocaat, liet een echte aannemer komen om de schade op te nemen en offerte te vragen voor het repareren van de lekkage. En mailde de Dakkapellen Discounter om te melden dat de maat vol was.
Binnen een half uur ging de telefoon. Na drie maanden Grote Stilte.
Dat er sprake was van een akelig misverstand. Dat ze uiteraard graag langs wilden komen. En wel volgende week. En dat het deze keer echt verholpen zou worden.

Voor jezelf opkomen 

Verbijsterd legde ik de telefoon neer. Zo makkelijk was het dus. Dit had ik maanden eerder moeten doen. Grenzen stellen. Voor mezelf opkomen. Dat had me een hoop tijd en ergernis gescheeld. Met dat inzicht nam ik afscheid van een heel hardnekkig stukje van mezelf dat altijd streefde naar harmonie tegen de klippen op. Als ik 1 goed voornemen heb voor de komende tijd: eerder een grens stellen, en die ook duidelijk communiceren.

En nu maar afwachten of ze volgende week ook inderdaad op komen dagen.
En het deze keer WEL echt oplossen.
Maar in het kader van de goede voornemens weet ik 1 ding zeker: als dat niet het geval is, bel ik onmiddellijk weer de advocaat!
Grenzen stellen. Het voelt wat ongemakkelijk, maar toch ook wel heel erg goed.