Grenzen stellen
Waarom is het zo moeilijk om je grenzen te stellen? Als je het niet doet laat je over jezelf heenlopen en dat voelt niet goed. Maar doe je het wel, dan komen er allerlei duiveltjes met hun akelige stemmetjes op in je hoofd, en voel je je ook niet goed. Waar je struikelt ligt je schat, zegt Paulo Coelho in De Alchemist. Dat moet dan wel een enorme schat zijn, aangezien ik op dat punt steevast keihard onderuit ga.
Het stukje van Ed Nissink op InspirerendLeven.nl over grenzen stellen was zonder meer inspirerend. En confronterend. In de moeizame relatie met een van mijn ouders had ik na een leven van conformisme en aanpassing eindelijk een grens getrokken: tot hiertoe en niet verder! Het was een stevige grens. Eentje die ik als ouder niet graag van mijn kind zou willen horen, maar hij was zonder meer gerechtvaardigd. Daar was iedereen in mijn omgeving het over eens. Iedereen, behalve ikzelf. Want toen de betrokkene weigerde die grens te accepteren stond ik toch ineens met mijn mond vol tanden. Bijna onmiddellijk bereid om op mijn schreden terug te keren. Wat had ik fout gedaan?
Gestruikeld over stap 2
Dat begreep ik eigenlijk pas na dat stukje van Ed. Zijn stappenplan voor grenzen stellen was heel eenvoudig en overzichtelijk.
Stap 1: Maak een keuze.
Dat had is wel gedaan, en daar stond ik ook volkomen achter, dat was het probleem niet.
Maar wat dan wel? Bij verder lezen werd dat me onmiddellijk duidelijk: ik was gestruikeld bij stap 2: Begin klein….
In plaats van kleine daden stellen en kleine stukjes terrein afbakenen was ik direct gegaan voor het Grote Gebaar, aangezien dat was wat ik tot in mijn tenen wilde: diegene voorlopig niet meer zien. Dat was een volkomen breuk met mijn oude gedragspatroon, vandaar dat het ook totaal niet werd geaccepteerd. Dit kwam voor iedereen, inclusief mezelf, uit het niets.
Nog veel werk te verzetten
En op stap 3 – accepteer veranderende reacties van je omgeving – was ik al helemaal niet voorbereid. Het was logisch dat de ouder die ik niet meer wou zien dat niet zomaar accepteerde en mij een slechte dochter vond. Dit paste immers totaal niet in het patroon. En het feit dat ik daardoor bijna geneigd was de beslissing dan maar terug te draaien gaf aan hoe ontzettend nodig het was dat ik me van die ouder ging losmaken. Als je zelfs bij zo’n radicale beslissing afhankelijk bent van iemands goedkeuring moet er nog heel wat werk verzet worden…
Troost
Enige troost: er waren inderdaad ook mensen, heel veel eigenlijk, die blij verrast waren met die stap. En die het hoog tijd vonden dat die gezet werd. Eindelijk jezelf aan het worden, zei iemand. En zo voelt het ook. Maar dat gaat wel gepaard met geboortepijn.
Herken jij dat?
Interessant artikel? Aanbevolen boeken:
Minder doen, meer bereiken
Prijs: € 19,90
Druk zijn we allemaal en deze drukte maakt een belangrijk onderdeel uit van ons leven. Door actie te ondernemen zorg je ervoor dat je succesvol wordt in werk en leven. Maar al te vaak neemt het druk zijn echter de overhand en zijn we ‘idioot druk’, ‘non-stop druk’ en besteden we veel tijd en energie aan iets wat niet nodig is. Marc Lesser laat zien wat de voordelen zijn van minder doen in een wereld waar meer doen een steeds belangrijker plaats inneemt – meer willen, meer activiteiten, meer spullen, meer vermoeidheid. Minder doen, meer bereiken gaat over de tijd die je moet nemen om rust te vinden te midden van al deze acties. Lesser laat door middel van makkelijke oefeningen zien hoe je je manier van leven kunt veranderen. Meer informatie >>
Twitter dit bericht naar al je vrienden »
Geschreven door: Petra Pronk
Ik ben redacteur bij InspirerendLeven.nl Reuze leuk om van inspiratie je werk te maken!
Relevante blog artikelen of agenda items
Inspiratie voor vandaag
Op een affiche 'vloeken is aangeleerd' had iemand geschreven: 'geloven ook'.
Leestip
Yoga helpt
Prijs: € 19,95
Yoga zonder poespas. Voorwoord Deepak Chopra. Yoga kan veel aandoeningen voorkomen en genezen. Tara Stiles laat zien hoe eenvoudig en...
Inschrijven voor de nieuwsbrief
Schijf u in voor de nieuwsbrief en ontvang:
- Laatste blog artikelen
- Komende evenementen
- Nieuwste ontwikkelingen
Themadag Universele Wetten
Thema's
Waarom aanmelden?
- Blijf op de hoogte van inspirerend nieuws
- Ontvang aanbiedingen
- Deel ervaringen met andere leden
Maak een profiel aanHeeft u al een profiel? Log hier in
Laatste reacties
-
Kris Deckers op De wijsheid van een gebroken hart
Er is maar een weg... Je spoken in het licht zetten!
do 24 mei '12 om 12:54
-
Puck op Griekenland: stap uit de euro!
Dit geld ook voor het verzekeringswezen lijkt me.
wo 23 mei '12 om 16:58
-
Anoniem op Griekenland: stap uit de euro!
Eerst begrip en kennis, dan vooral je geld uitgeven, duurzamer leven, minder is...
di 22 mei '12 om 22:37
Reacties van lezers (5)
Linda zegt:
Op ma 19 apr '10 om 20:00
Hey Petra,
een sprekend voorbeeld van hoe moeilijk het kan zijn om grenzen te stellen. Er is eerst die vraag van 'mag ik uberhaupt dan wel grenzen stellen?" en als je daar dan zeker van bent moet je het ook nog gaan doen.
Mooi dat je je persoonlijke verhaal daar zo bij brengt. Voor mij gaat grenzen stellen nu eindelijk wel... Maar het is ook een proces met vallen en opstaan geweest. En af en toe merk ik dat ik iets laat gaan, om de lieve vrede. En daar is natuurlijk ook niets mis mee... Als het maar een bewuste keuze is, die niet gebaseerd is op angst.
Groetjes,
Linda
PS mooie blog hebben jullie!
sevenforest zegt:
Op za 31 mrt '12 om 9:08
Het kan best nuttig zijn om een van je ouders een tijd niet meer te zien. alleen heeft dat niet veel te maken met het stellen van een grens. Het is meer een stopzetten van het jezelf continue verliezen in contact met je ouder.
Dat vermogen om jezelf te verliezen in contact met een ander zal daardoor niet zijn opgelost.
Die issues blijven op je pad komen, in de vorm van een baas, kennis, vriend, oom, tante, buurman, zelfs je eigen kind.
Dealen met die issues en ontdekken hoe je overeind kunt blijven staan in contact met die ander dat is de kern waar je aan moet werken.
een ouder blijft altijd een flinke impact op je hebben. Of je ze nu ziet of niet. Ze zijn de grootste leermeester als het gaat om te ontdekken wie jezelf bent.
Ik reageer vanuit de veronderstelling dat je je ouder helemaal niet meer wil zien Wat in mijn opinie op de lange termijn nooit goed uitpakt. Drastisch minder zien om los te komen van oude patronen, en en vrijgekomen energie te gebruiken om je eigen leven in te richten zoals jij dat wilt is meer een natuurlijke beweging.
Ik zeg altijd: Je mag gewoon je eigen feestje creëeren. En iedereen is welkom (ook je ouders) om te komen of niet.
Alleen Partycrashers worden er direct uit gezet.
Liefs.
B.
Anoniem zegt:
Op za 5 mei '12 om 21:21
Dag Petra,
Ontzettend herkenbaar stuk. Ga momenteel - ism een coach - een heel proces door van grenzen stellen, balans, veiligheid ed.
Ik was ook helemaal klaar met een ouder en heb diegene op een bepaald punt 2 jaar niet gezien. Ook te radicaal denk ik. Prettig, want je had niet continue de teleurstelling en toch vond ik het moeilijk. Nu hebben we wel weer contact - af en toe. En ik heb besloten (dus in kleine stappen): ik accepteer het verleden, ik begrijp het verhaal van mijn ouder - dus ik begrijp ook waar hij vandaan komt - en ik verwacht niets meer. Dat was zo een bevrijding. Onlangs hebben we zelfs een gezellige avond gehad. Dat voelde ook als een persoonlijke groei - dat ik in staat was om zonder spanning een avond met mijn ouder door te brengen. Nu hoef ik deze ouder niet meteen wekelijks te zien. Maar ik voel me echt goed in balans. Ik wens jou ontzettend veel succes met de te nemen stappen.
2 reacties
DCR zegt:
Op zo 6 mei '12 om 16:29
Herkenbaar! Door het hebben van een gezin waarin ik dagelijks grenzen moet trekken (en soms laten vieren) en de zoektocht naar mezelf en hoe ik dat het beste kan vormgeven, heb ik uiteindelijk zelf ook een zekere grens getrokken. Het was een overwinning op mezelf, omdat ik normaal gesproken nóóit zoiets zou doen bij mensen die me zo dicht bij me staan. Maar ik heb vooral ontdekt dat trouw zijn aan mezelf mij de meeste kracht heeft gegeven, ondanks de twijfels in het begin of ik er wel goed aan had gedaan enzo. Ik hoop dat je uiteindelijk een manier vind om trots te zijn op jezelf, omdat je voor jezelf bent opgekomen, ongeacht wat het verloop is en zal zijn in de toekomst. Zolang je trouw blijft aan jezelf, maakt het niet uit welke (pijnlijke) stappen je neemt. Succes!
Terry Rose zegt:
Op vr 11 mei '12 om 14:27
Het is zo belangrijk om jezelf lief te hebben. Als je van jezelf houdt, houd je ook van anderen. Doorgaans zoeken we liefde bij iemand anders, we hopen dat iemand anders ons die liefde gaat geven. Maar draai het eens om; begin met je zelf lief te hebben. Daardoor leer je liefde kennen en door in liefde met jezelf te leven zul je het automatisch aantrekken in de buitenwereld. Vaak hebben we het gevoel dat we niet van onszelf mogen houden, dat dat egoistisch is. Maar dat is niet zo.
http://www.foryou.nl/spiritualiteit-voor-jou/alles-is-liefde
Reageer