Goed oud worden

Oud worden gaat min of meer vanzelf. Maar op een goeie manier oud worden is een heel ander verhaal. Hoe kun je je fysieke verval en het wegvallen van steeds meer mensen om je heen op zo’n manier oppakken dat het niet knaagt aan je humeur of je levensgeluk? Gisteren had ik een ontmoeting met iemand die wat dat betreft fungeerde als lichtend voorbeeld.

Het aardige van bedrijfsjournalistiek en business spiritualiteit is dat je heel veel mensen mag interviewen over hun vak. In de loop der jaren heb ik mensen in de meest uiteenlopende beroepen horen zeggen: ‘Ik heb echt het leukste vak van de wereld!’ En dan dacht ik altijd: ‘Mooi niet! Wat dat heb ik!’
Er is namelijk niks leukers dan mensen het hemd van hun lijf mogen vragen over de grote vragen van het leven. Hoe geef je zin aan je leven, privé en in je werk? Over die vraag ben ik nu een boek aan het schrijven aan de hand van interviews met mensen die bij uitstek deskundig zijn, nl. oude mensen. Zo ontmoette ik de Freule. Een ontmoeting van 4 uur met iemand die een lichtend voorbeeld zal zijn op het moment dat ik zelf veroordeeld ben tot wandelstok of rollator.

Opgewekt
De Freule was 83. Buitengewoon welbespraakt, opgewekt en pro-actief. Nooit getrouwd geweest door een ongelukkig liefde op jonge leeftijd, en zich vervolgens helemaal gewijd aan haar werk aan de universiteit. Een leven dat staat in het teken van werk. Daarin lag desgevraagd ook de zin van haar leven: in wat ze bijgedragen had met haar artikelen, haar onderwijs, haar contact met de studenten.
Ze kroop nog elke dag enthousiast achter de computer om haar e-mail te checken, bij te blijven op haar vakgebied en artikelen te schrijven. Hier geen geraniums om achter te zitten. Daar had ze het veel te druk voor. 

Wandelstokken
Het enige wat wel eens moeilijk was was dat het lichaam soms niet meer zo erg wilde. Zo had ze problemen met lopen. Maar in plaats van daarover te zeuren of in zak en as te zitten, had ze twee wandelstokken aangeschaft en bleef ze doen wat ze altijd had gedaan: dagelijks hele einden wandelen door de stad. “Het gaat wat langzamer, maar ik kom nog steeds waar ik wezen wil”, zei ze vrolijk.
Het lastige was ook dat ze in een huis woonde met drie trappen. Maar ze piekerde er niet over om te verkassen. Daarvoor woonde ze veel te leuk. “En weet je wat het mooie is van al die trappen”, zei ze guitig. “Het is gratis conditietraining!” 

Acceptatie
Geen verzet. Geen gemopper. Geen getreur over verlies. NIet kijken wat er niet meer was, maar wat ze nog WEL had en daar dankbaar voor zijn. Meer nog dan wat ze heeft gezegd, heeft deze vrouw mij geraakt met wie ze IS. Aging with grace. Het kan gelukkig.