Gelders blog week10

'Natuurhuisje.nl in Noord-Holland' - De kennismaking

De website van "Het Aarts Paradijs" toont een zwart houten laag gebouw.
Een kooikershuisje? Veel bloemen, een interieur in English Cottage-stijl.

Ik bel om te reserveren.
De mevrouw die opneemt vertelt over haar huisje, over het dinerarrangement van een boerderij in de buurt: € 29.75 voor een driegangenmenu ex. drankjes. Een diner dat 24 uur van tevoren besteld móet worden. Ik zeg dat we meestal ter plekke bedenken waar we gaan eten - in het huisje of erbuiten. Ze benadrukt dat ik écht 24 uur van tevoren het diner moet bestellen. Ik beloof een dag van tevoren te bellen als we van het arrangement gebruik willen maken.
Onze reservering van woensdag en donderdag is niet zeker tot een week van tevoren. Ik schrik en zeg dat. Het voelt als bij een dubbelgeboekte vliegtuigstoel. Lastig in verband met planning van mijn werk. De mevrouw vraagt om begrip dat ze de reservering annuleert als ze het huisje een week kan verhuren. Ze zegt toe dit ruim van tevoren te melden. Tegen het eind van de morgen aankomen is akkoord, tenzij er vlak voor ons gasten zijn. De volgende dag tot het eind van de middag blijven mag, mits er geen andere gasten komen.
Twee dagen voor vertrek krijg ik een mail waarin staat dat de mevrouw een afspraak heeft die ze niet kan annuleren en dat we daarom pas ná 12.00 u.mogen aankomen. Ik bevestig de mail. Een dag voor vertrek komt dezelfde mail weer. Nogmaal bevestig ik dat we in de middag arriveren.  

Vertrek

We rijden om 10 uur richting Noord-Holland. De weersberichten voorspellen lichte regen, geen zon. De lucht is zachtgrijs met lichte strepen. Tussen vrachtwagens uit Litouwen, Roemenië, Bulgarije, Zweden en Duitsland rijden we internationaal naar het westen. Vrachtwagen Zoet uit Elburg steekt er Nederlands tegen af.
Bij Barneveld schittert het gouden ei, vers verguld, in de wei. Gras is felgroen na maaien, de maïs vergeeld en klaar voor de oogst. Restaurant vroeger ’Juffrouw Tok’, daarna ‘Het Schnitzelparadijs all you can eat’, is nu omgetoverd in Tirolerstijl. Ik kreeg folders met Lederhosen in de bus. Ben benieuwd wanneer ik de eerste Nederlander ermee zie lopen.. 

Barre winter?

We slaan af richting Amersfoort, Zeewolde. Een zwerm kieviten landt in een weiland. Daarna komen de ruige bossen van Flevoland. Dennen hangen gebogen onder dennenappels. Het is een royaal oogstjaar: veel beukennootjes, eikels, rozenbottels, bessen. Volgens mijn oma voorspellers van een barre winter…

Nuldernauw

Via Nuldernauw, Wolderwijd en Trekkersveld gaan we richting Walibiworld en Emmeloord. Langs Knaubos en Wildwallen de groene wijdte in van het polderland.Glad geschoren weilanden wisselen maisvelden af. Gras voor koeien die altijd binnen staan.

Paling

Langs het vliegveld met de spiltrap die de lucht in loopt en langs Omroep Flevoland. In Emmeloordeen bord: ‘koop nu een kavel, betaal later’. Links Bataviastad, de Houtribsluizen over en dan met een bocht de Markerwaarddijk op. Het IJselmeer golft grijs met witte schuimkoppen tegen een donker wordende lucht. Bermen geel van St Janskruid (?), een zwarte kraai scheert over de weg, in de verte twee zeilboten in wedstrijd. Palingfuiken haaks op de dijk.
Een visserbootje dobbert ernaast, de vissers halen in oranje pakken de vangst binnen.

CheckPoint Charlie

We stoppen bij het checkpoint om vogels te spottten. De wind is ongunstig, deze keer geen futen! In het café komt een forse labrador op ons af, drukt zijn snoet tegen ons aan voor aandacht. De nieuwe eigenaars hebben tafels van botter - zwaarden gemaakt.
De wc wordt doorgespoeld met IJselmeerwater dat je op de gang al ruikt..
Onderweg stoppen we bij een meertje ontstaan door een schermdam. Hier een witte reiger, meerkoetjes , futen en grote groepen zwanen die fourageren.

Aan wal-verhaal

In Enkhuizen gaan we ‘aan wal’, lopen naar de haven, langs de vloot van Holland Sail: houten klippers en tjalken met oerhollandse namen.

Eten in een vistentje kibbeling. De bazin vertelt haar verhaal: over al haar kinderen die met Afrikaanse partners trouwden, de zeven zwarte kleinkinderen. Over haar zoon die de zaak runt en die zij nu vervangt, over haar dochter gescheiden en weer getrouwd, over de appartementen in Kenia waar problemen zijn, over werkweken van 12 uur per dag 7 dagen in de week, klandizie die stopt van november tot maart en over het werken in de rokerij om die lege tijd te overbruggen.

Uit Lutjebroek thuiskomen

Velden rulgekrulde boerenkool staan klaar voor de winter. Na Lutjebroek rijden we ‘onder de dijk’. Schapen grazen met korte rukjes gras af. Blauwgestempeld met nieuw leven.

In de verte steekt een felgroen torentje boven de bomen uit. Sinds 1667.

De Koggenroute loopt via Medemblik en verlaat ons dan. Spetterregen wordt motregen. Koolvelden, wit en rood . Een pompoenenboerderij met oranje uitstalling. Een lintdorpje, een zijweg en een nog smaller pad. Geraniums in zachtrose en rood en het zwarte huisje. We zijn ‘thuis’.

In de verte de eigenares in lange waxcoat. Ze heet ons welkom, laat het huisje zien, zet de kachel hoger. We installeren ons.