Gelders blog week 15

Stilte van
 

Verwondering

Het was donker toen ik in vorige winter uit het ziekenhuis thuis kwam. Ik stapte uit, een golf van pijn sloeg door mijn heup. Trillend stond ik stil. Op dat moment riep een uil, haalde me uit mijn pijn. Mijn dochter en ik luisterden. Nog twee keer riep ze. Stilte van verwondering...

Erbij zijn

Tijdens de queeste * waren er geregeld vogels bij me. Verschillende uilen met hun mystieke roep; vogels om me wakker te maken – de wekkers; ooievaars met nesten op de gekste plaatsen ; vogels in de nacht. En vogels die vlak bij me kwamen: mussen, lijsters en geinvogels : de pubereksters en de ‘Pinokkio’ vogel. (nu weet ik dat het een hop was) Vogels die me leerden helemaal er bij te zijn, te kijken, te luisteren,te lachen. 

Seizoen

Vorige week werd ik midden in de nacht wakker door geroep: de uil is terug. Na bijna een jaar ! Het nestkastje waar altijd mezen in nestelen heeft een ernstig vergroot vlieggat... Heeft de uil dat gedaan? Roep van de winter? 

Overgang

Vanmorgen zit ik onder de valse peperboom. In het dal glinsteren lichtjes van Pizarra. Tekenen kleurige slingers onder de berg. Lucht verkleurt, sterren verdwijnen in zacht blauwig groen. De contour van de bergtop scherp tegen tegen het diep oranje van de zonsopgang. Natuur stil in overgang van donker naar licht.

Aanraking

Stil kijk ik, voel hoe het kouder wordt. Trek fleece dicht om me heen. Oranje wordt geler, lichtend achter de berg.Een haan kraait, een ander antwoordt. Boven me gescharrel van tortelduifjes. In de verwilderde boomgaard roept een vink: granaatappels rood en rijp! Traag reikt een eerste zonnestraal over de rand van de berg. Raakt mijn gezicht warm.

*zie queeste mei/juni