Een weekje e-vrij

Ik had het al eerder opgebiecht: vakantie vieren is een kunst die ik als onverbeterlijke workhoholic niet beheers. De gedachte aan een week geen e-mail was goed voor een vlaag van paniek. Redelijk confronterend en volkomen onacceptabel, dus daar moest iets aan gebeuren. Manmoedig besloot ik de laptop thuis te laten. Even een weekje e-vrij…

We lijden onder een informatiebombardement. Voortdurende bereikbaarheid of de behoefte daaraan schijnen ons leven te larderen met een hoop stress. Iets wat verzonnen was om het leven te veraangenamen is inmiddels veranderd in een bron van stress. De neiging om voortdurend je mail te checken doet een aanslag op ons concentratievermogen en is dodelijk voor het creatieve proces. Het klinkt allemaal behoorlijk ongezond, en helaas is het redelijk herkenbaar. Dus besloot ik de uitdaging aan te gaan en mezelf te bewijzen dat ik heus wel zonder kon. Laptop bleef thuis en werk ging niet mee. Nou ja, stiekem toch wel. Paar paginaatjes lees- en correctiewerk uitgedraaid mee in de tas. Voor als ik me verveelde…

Hier en nu
Maar dat viel uiteindelijk reuze mee. Ik had er een project van gemaakt om te proberen te leven in het hier en nu (inmiddels: daar en toen). Gewoon helemaal je aandacht schenken aan wat je doet. Niet stiekem denken als je met de kids in het zwembad zit: ik had nu aan dat artikel willen werken…. Maar gewoon mee het water in plonzen, afkoelen, spelen, aandacht hebben voor andere dingen dan normaal en als je niks doet, dat dan ook vol overgave doen. Niet denken aan het volgende moment. Aan wat je had kunnen doen. Aan wat je eigenlijk liever zou willen doen. Gewoon die hele simpele dingen doen waar je in het gewone leven de tijd niet voor neemt. Ballen met de kinderen. Twee uur op de hei zitten naar de zonsondergang staren. Met een boek op een bankje zitten en de tijd vergeten.

Volharding
Ik deed het met ijzeren volharding en grote consequentie – en het werkte. De uitgedraaide artikelen bleven in mijn tas zitten. Het enige wat eruit kwam waren de ontspannende detectives die ik in overvloed had ingeslagen. Het was net als bij het afkicken van een verslaving: hoe langer je de behoefte negeert en went aan het ‘gezonde’ gedrag, hoe makkelijker je dat afgaat.

Na 7 dagen waren alle boeken uit. De familie had het veld geruimd. Ik had absoluut niets meer te doen. En vreemd genoeg voelde ik geen dringende behoefte om naar huis te gaan, en die e-mail kon ook nog wel een dagje wachten. En toen deed ik iets waar ik mezelf een week daarvoor niet toe in staat had geacht: ik boekte, volledig bij mijn volle verstand, nog een dagje bij. Zitten, kijken, nietsdoen en uitrusten. Ik had het eindelijk onder de knie!