Een nieuwe goeroe

Hij is alweer vier maanden in mijn leven: mijn nieuwe goeroe. Toby is zijn naam, hij is een ondeugende, aanbiddelijke dwergpoedel die iedereen om zijn pootje windt en komende zaterdag viert hij zijn zesde ver’maand’dag.

Hoe leuk Toby ook is, toen hij een paar weken bij ons woonde, was ik de wanhoop nabij.

En moe, zo moe dat ik ’s avonds om negen uur mijn ogen niet open kon houden en schuin in mijn stoel hangend ondersteuning zocht voor mijn hoofd. Zo moe dat ik een lichte paniek op voelde komen: kwam het dan toch terug, die chronische vermoeidheid? Hoe kon ik dat voorkomen zonder de pup terug te hoeven brengen? Veel meer dan het beestje uitlaten en met hem spelen deed ik immers niet?
Ja, tussen de bedrijven door probeerde ik mijn deadlines te halen. In de eerste week had ik al ontdekt, dat plannen er niet meer bij was. Er restte me niets anders dan in het hier-en-nu te blijven en af te wachten wat er ging komen. Dat was het moment dat ik mezelf gelukkig prijsde met zo’n goede goeroe die de laatste restjes ‘controle houden’ wel eens zou aanpakken.

Toby´s invloed

In week twee gaf ik een lezing over mijn boek. Door Toby’s komst had ik mijn verhaal voorbereid in nog niet een kwart van de tijd die ik dacht nodig te hebben. Toch ging het boven verwachting goed. Zie je wel, dacht ik, die Toby, die is net wat ik nodig heb om meer zelfvertrouwen te krijgen.
Nog geen week later kreeg ik de vraag om een offerte uit te brengen voor een grote opdracht met een stevige deadline. Daar kreeg ik het benauwd van. En ondertussen hield ik drie klussen in de lucht die ook af moesten. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik te weinig deed om Toby te laten wennen aan het alleen-zijn. Dat was het moment dat ik het gevoel kreeg dat het me boven het hoofd groeide. Dat was de dag dat Toby drie weken bij ons was.

Inzicht!

Zo werd het weer maandag. Zondagnacht was ik twee keer met mijn pup naar buiten geweest en zoals meestal had ik na de laatste keer niet meer geslapen. Ik voelde me beroerd en zag de toekomst somber in. ‘Mooie goeroe’, dacht ik bitter, ‘ik weet het niet meer, hoor, wat ik van hem moet leren.’ Op datzelfde moment: bingo! Opeens zag ik het welke ingrediënten tot mijn vermoeidheidscocktail hadden geleid:
-ik had geen vertrouwen in mijn eigen opvoedkundige kwaliteiten
-ik was bang dat ieder minuscuul foutje in Toby’s opvoeding zou leiden tot een ongehoorzame, onaangename hond waar weinig plezier aan te beleven viel
-de laatste weken was ik totaal voorbij gegaan aan mijn eigen behoeftes en was ik veel te gespannen omdat ik alles vooral goed wilde doen
-ik had de regie weer eens uit handen gegeven en ondeging nu op een afwachtende en reactieve manier het leven
-ik durfde nog steeds geen grenzen te stellen in mijn werk en stond op het punt om weer vier maanden te gaan stressen om een grote, mooie, maar ook ambitieuze opdracht uit te voeren.

Het spel dat leven heet

Het zal wel flauw en clichématig klinken, maar dat was het keerpunt. Van binnen en van buiten. Vanaf dat moment koos ik weer zelfbewust voor iedere actie die ik ondernam. Gaf ik leiding aan mezelf en aan Toby. Durfde ik het spel dat leven heet, weer aan te gaan. En natuurlijk ging het toen beter. Maakte ik verstandigere keuzes, kregen Toby en ik alletwee meer rust en kwam er meer uit mijn handen. Op de momenten dat ik tijd had, kon ik weer daadwerkelijk bij mijn creativiteit komen. Ik nam regelmatig de tijd om de spanning in mijn lijf op te sporen en los te laten, om mijn faalangst te herkennen en welkom te heten, om mijn richting te bepalen. Alles wat ik deed, werd een keuze waar ik achter stond. Wat een opluchting gaf dat.

Ik kan het van harte aanbevelen. Het is een probaat middel tegen vermoeidheid. En waarschijnlijk tegen veel meer.

Op naar de volgende crisis….