Een grote liefde

Echte liefde. Ik kom het af en toe tegen in mijn werk als journalist. Mensen die ik moet interviewen over een aspect van hun leven – meestal werk – en die dan en passant laten vallen dat ze zo gelukkig zijn met hun partner. Of ze laten het niet eens vallen, maar je ziet het gewoon. Aan de manier waarop ze om elkaar heen bewegen. Of je voelt het. Aan de manier waarop ze over elkaar praten. Een eindeloos object voor studie en persoonlijke groei.

Meestal ben je er niet op bedacht, op een ontboezeming over de liefde. Maar sommige mensen hebben er totaal geen moeite mee om ervoor uit te komen dat ze de liefde van hun leven hebben ontmoet – of verloren. Dat voelt steeds opnieuw als een inkijkje in een vreemd koninkrijk. Iets wat ik alleen ken ‘van horen zeggen’. Maar wat ik wel feilloos herken als een van de grote schatten van het leven. Echte liefde is zeldzaam. Misschien dat zij daarom zo fascineert.

Deze keer stuitte ik erop bij Hank Heijn, de weduwe van Gerrit Jan Heijn die in 1987 werd vermoord door Ferdi E. Ik interviewde haar voor mijn oudemensenboek, en een van de gespreksthema’s was liefde. Dat zat dus wel goed, want Gerrit Jan was de liefde van haar leven.

Driehoog-achter

Ze kende hem al een hele poos uit de verte. In eerste instantie vond ze hem een slome jongen, maar op een gegeven moment kwam ze hem tegen tijdens een roeifeest. Hank was tot op dat moment een redelijk rusteloze jonge vrouw, maar op het moment dat ze samen dansten daalde er een grote rust in haar neer. “Ik wist het meteen: “Hij is het!”. En hij was het ook. Hij had iets wat ik miste, en ik vertegenwoordigde op mijn beurt voor hem het leven. Het was een grote liefde. We hebben nooit ruzie gehad. Ik was in- en ingelukkig. Hij was een schat van een man en ik was zo trots als een aap dat hij mijn man was. Het feit dat hij rijk was legde voor mij totaal geen gewicht in de schaal. Ik was net zo gelukkig met hem geweest driehoog-achter.”

Op de proef gesteld
Die uitspraak trof mij. Dat zijn we niet zo gewend, om onvoorwaardelijk van mensen te houden. Meestal vinden we iemand leuk om wat hij is en heeft. Passie, vrolijkheid, mooie ogen, een donkerbruine stem, maar toch ook: gedeelde interesses en iets van een toekomst. We houden zelden van iemand ‘no matter what’. Liefde op driehoog-achter wordt doorgaans zwaar op de proef gesteld. De liefde van Hank Heijn werd ook zwaar op de proef gesteld, ook al resideerde ze niet bepaald driehoog-achter. Een slopende ontvoeringstijd van 7 maanden lang is niet niks, maar als ik haar vraag naar hoe ze terugkijkt op haar leven komt daar niets wat lijkt op wrok of verdriet. Het is een ode aan het leven en de liefde: “Ik heb onvoorwaardelijke liefde gehad. Ik ben een gelukkig mens. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn.”

Als ik de deur uitloop besef ik dat ik nog heel wat heb om naar te streven.