Een doodgewone maandag

Hoe bijzonder kan een maandag zijn? Niets deed me afgelopen maandagmorgen, toen ik door de regen over de grachten naar mijn werk fietste vermoeden dat deze ogenschijnlijk normale, saaie en druilerige maandag wel eens een zeer bijzondere dag zou kunnen worden.

Weekendhoofd
 

Natuurlijk staat de datum van de verschijning van mijn boek diep in mijn hoofd gegrift, maar dat de feitelijke bezorging van mijn eigen exemplaren iets daarvóór plaats zou vinden, stond niet in mijn systeem geprogrammeerd. Terwijl ik met een duf weekendhoofd mijn werk voor de nieuwe werkweek probeer op te pakken, stapt plotseling een goedgemutste man in een shirtje van de postexpres binnen. Olijk informeert de man naar mijn naam en op het moment dat ik mijn hoofd naar rechts draai, gaat het met een schok door me heen. De man van mijn boek! Met in zijn handen zestig prachtexemplaren van sterformaat!

Schat
 

Ik spring op uit mijn stoel, ren dansend op de man af en gris het pak uit zijn hand. Van mij! Ik breng mijn schat snel in veiligheid. Niemand zal mijn boek mogen zien voor de onthulling! Wanneer iedereen even later het kantoor verlaten heeft en ik alle ruimte heb om het pakket te openen, houdt iets me echter tegen. Ik ben er opeens van overtuigd dat er allemaal werk op me ligt te wachten dat nú af moet, waarna ik me voorneem om mijn boek later, in alle rust voor mezelf te onthullen.

Naderend eindpunt
 

Wanneer ik ’s avonds alleen thuis ben met het pakket, betrap ik mezelf erop dat ik de ene na de andere nutteloze activiteit ontplooi. Ik verzin met opzet allerlei excuses om mijn boek maar niet te hoeven uitpakken. En wanneer de klok 21:00 uur slaat en het pakketje nog steeds verleidelijk vanaf de keukentafel naar me lonkt, durf ik nog steeds niet. Ik ben bang voor het naderende einde. Ik ben bang om op dat punt aan te komen waar ik zo verschrikkelijk lang en hard naar toe heb gewerkt. Opeens is alles waar ik maanden naar uit heb gekeken, bijna voorbij.

Uitstellen
 

Het doet me denken aan de tocht naar Santiago. Ik herinner me nog zeer goed dat ik al halverwege de tocht bang was voor het einde dat ooit zou komen. En naarmate ik Santiago verder naderde, ging ik steeds langzamer lopen. Om het einde uit te stellen. Hoe verschrikkelijk blij ik ook was met de eindstreep in zicht. En nu ook, hoe verschrikkelijk blij ik ook ben met de verschijning van mijn boek. Het is een vreemd soort mengeling tussen willen eindigen en toch weer niet.

Mijn boek 
 

Uiteindelijk ga ik rustig zitten en pak met trillende handen mijn boek uit het papier. Ik bekijk mijn boek alsof het uiterst fragiel en breekbaar is. Ik observeer het alsof het ieder moment in stof uiteen kan vallen. Voorzichtig betast ik de voorkant, draai het boek langzaam om en bestudeer dan de achterkant. Ten slotte draai ik het op z’n zij en bekijk trots de mooie rug. Elke millimeter wordt met ingehouden adem bekeken. Dan sla ik het boek voorzichtig open, ergens in het midden. Ik kijk naar de volle pagina’s voor me en terwijl mijn ogen over het papier schieten, herken ik mijn eigen woorden, m'n eigen zinnen, mijn eigen tekst. En dan dringt het tot me door… ik lees mijn eigen boek!