Doen wat je wilt

Doen wat je wilt. Als er ooit een tijd waarin dat kon, dan is het nu. We zijn niet meer zoals onze voorouders, gebonden aan de regio of bepaald door onze afkomst. We kunnen studeren, reizen, ons geloof inruilen voor een ander. De sky is the limit. Maar doen we echt wat we willen?

Er is weinig zo confronterend als iemand die aan het einde van zijn leven staat de vraag stellen: en heb je van het leven gemaakt wat je ervan had willen maken? De meeste mensen die ik deze vraag stelde voor mijn oudemensenboek keken redeijk tevreden terug. Niet dat het leven ze had gebracht wat ze gedacht hadden toen ze jong waren. Meestal niet zelfs. Maar het had ze ANDERE dingen gebracht waardoor ze zichzelf hadden kunnen ontplooien. Maar er was 1 man die terugkijkend heel eerlijk zei: ‘Ik heb er niet uitgehaald wat erin zat. Ik had meer kunnen doen.’

Treurig
Dat vond ik iets heel treurigs hebben. Terugkijken en beseffen dat je je tijd in de verkeerde dingen hebt gestopt. Dat je druk hebt gemaakt om iets, je ingezet hebt gezet voor iets waarvan je achteraf moet constateren: eigenlijk was het helemaal niet zo belangrijk. Waar hij zijn tijd in had gestopt was iets dat hem destijds na aan het hart had gelegen: de oecumene. Het dichten van de kloof tussen mensen van verschillende religieuze achtergronden. Iets wat in de jaren 60 in kerkelijke kring velen bezig hield.

Keuzes maken
En nu zaten we 50 jaar na data in een zonovergoten woonkamer en keken terug op die tijd. Heel veel tijd en energie, en waarvoor? De kerk die hij destijds met zoveel plezier had opgebouwd, bestond niet meer. Hij glimlachte erbij. Het was niet anders. Hij had nou eenmaal die keuzes gemaakt. Maar als hij het over had mogen doen, zou hij zijn tijd beter besteden. Aan het werken aan gerechtigheid, zich inzetten voor de armen en misdeelden. De grote problemen van deze tijd.

Spijt
Is je leven dan zinloos geweest, vroeg ik voorzichtig. Hij glimlachte opnieuw. Toch niet. Hij had ook goede dingen gedaan. Dingen waar hij trots op was. Alleen op dat ene stuk, Zin met een grote Z, had hij het af laten weten. Maar dat had hij destijds niet beseft, en daarom had hij er vrede mee. “Ik heb keuzes gemaakt, en het is gelopen zoals het gelopen is”, zei hij nuchter, maar met iets van spijt in zijn stem. “En daar moet ik het mee doen.”

Valkuil
En in die nuchtere constatering kwam het hele doel van dit boek samen: leren van de wijsheid van ouderen, zodat je als jongere niet in dezelfde valkuil hoeft te stappen, niet dezelfde fouten hoeft te maken, maar het beter kunt doen.
Doe ik wat ik echt wil?
Doe jij wat je echt wilt?