de reis naar binnen

Ik was erg nieuwsgierig naar de verhalen waarin twaalf vrouwen zouden vertellen over hun kracht en spiritualiteit. Ik begin in dit boek te lezen op een avond dat ik erg moe was en dus laag in mijn energie zat.
Ik hoopte door de verhalen geraakt te worden en hierdoor ook hoger in energie te komen.
Dat viel tegen. Ik ben na twee verhalen gestopt; ik vond het saai en droog beschreven, ondanks dat is de inhoud dat niet. Het raakte mij niet. Ik besloot op een tijdstip dat ik hoger in energie zat verder te lezen.

Ik moet het kunnen voelen...

Enkele dagen later voelde ik me beter en ik nestelde lekker met het boek in een stoel. Ik was toen bij het interview van de schrijfster zelf. Heel frappant vond ik toen dat zij zegt: “Ik heb niets met grote traktaten of met dikke pillen. Want ik moet het kunnen voelen, het van heel dichtbij kunnen zien en het zo kunnen snappen. Het gaat om de ervaring waardoor de liefde handen en voeten kan krijgen en ik het zelf kan verstaan. (blz 62) “
Ondanks dat ik me nu fit voelde, heb ik bovenstaand gevoel nergens in het boek gekregen, alhoewel er later wel enkele dingen in stonden die me aanspraken. Een voorbeeld hiervan is de workshop van Henk Fransen (blz 126) over het zelfhelend en genezend vermogen. Dit is voor mij bekend; Deze man was voor mij wel inspirerend toen ik hem zag en hoorde in levende lijve.

Het triggert me in negatieve zin dat er ook in het boek staat dat een vrouw die zich verdiept heeft in de islam, hieruit concludeert dat ze in de islam "geen liefdevolle God tegenkomt."   (blz 118) Dit botst met mijn overtuiging dat in oorsprong elke godsdienst en stroming hetzelfde wil, nl: “Heb uw naaste lief gelijk uzelf."

Ieder christelijk

De twaalf vrouwen die geïnterviewd werden hebben een zeer diverse achtergrond. Echter één ding is hetzelfde. De schrijfster heeft ervoor gekozen om allemaal vrouwen uit te kiezen die een christelijke achtergrond hebben. Dit vind ik persoonlijk jammer. Wellicht is dit ook voor de lezers een beperkende factor omdat niet elke lezer christelijk is.
Een mooie metafoor vind ik wel het voorbeeld van het tuintje (blz 128) ; “ door samen met dierbare mensen een plantje te poten in een tuintje en er dan zorg voor te dragen dat dit plantje wortel schiet; dit is een symbolische handeling om zelf makkelijker te kunnen ankeren in lijf, in een huis, op aarde.”        
Mooi, lijkt een beetje op een sjamanistisch ritueel en hier kan ik me goed in vinden.

Dus….het is inhoudelijk een aardig boek, maar vrij saai, droog (dit is later in het boek iets minder) en behoorlijk christelijk geschreven. Niet mijn stijl dus.