De passie van leven, liefde en dood

Hoe leef je verder als je weet dat je kanker hebt?
En hoe leef je verder als partner?
Wat als je op een gegeven moment de hoop op genezing moet opgeven en weet dat je relatie beeindigd wordt door een sluipmoordenaar?

Over passie en compassie

Het overkwam Yvonne Groen en Ari van Buuren. Zij overlijdt in 2006 aan kanker, hij schreef er een boek over. Een selectie uit hun beider dagboeken geeft een inkijkje in hun ervaringen en spirituele inzichten, opgedaan tijdens hun voor-rouw. Het was een wederzijds proces van onthechting, tijdloosheid en eeuwigheidsbeleving.
 

Een fragment

Zaterdag 9 april 2005
"Wie had dat kunnen denken? Je vraagt of je mijn dagboek mag lezen! Eerder vroeg je eind februari naar mijn dagboek, toen we in Egmond waren. We hadden het toen over het boek van Ken en Treya Wilber. Daarin wordt aan de hand van hun dagboeken het ziekte- en stervensproces van Treya indringend beschreven. Toen zei ik dat ik je ooit mijn dagboek zou laten lezen…
Pardoes zeg ik nu: ‘Nee’.
Maar ook aarzel ik. Want jij vraagt direct of ik dan niks verberg. En dat ik altijd alles van jou had mogen lezen. Eerst zeg ik nog: ‘Wat jij hebt geschreven is maar heel klein vergeleken bij mij. Ik wil mijn angst niet steeds inbrengen. Zeker niet als jij goed in je vel zit.’
Vrij snel geef ik mij toch gewonnen. Vanaf de laptop lees ik je voor.
Eenmaal over de brug is het toch goed om jou voor te lezen. ‘Ik ben er steeds van uitgegaan,’ zeg je nog, ‘dat ik later alles over het hele ziekteproces in jouw dagboek zou kunnen teruglezen.’
Uiteindelijk motiveert dit jou om zelf een dagboek te beginnen.

Op 21 april 2005 schrijf jij daarover:
Begin vorige week was er iets met de laptop van Ari, even een storing. Ik kijk naar het beeld; hij is met zijn dagboek bezig en zegt opeens: ‘Nee, niet lezen.’ Het wordt me duidelijk dat hij het moeilijk vindt om dat met me te delen. Maar ik dacht steeds dat later nog eens te kunnen doorlezen.
Later leest hij toch stukjes voor met daarin pijn en emoties. Ik vind hem daarin kwetsbaar en realiseer me dat hij me toch probeert te sparen voor zijn pijn. Het is goed om daar samen over te praten.
Toch denk ik na deze gebeurtenis: ik moet ook eigenlijk zelf een dagboek hebben. De aantekeningen van de visualisaties bij Jan Taal en andere belangrijke situaties staan in een slordig kringloopschrift. Gelukkig heeft Ari deze aantekeningen overgenomen in zijn laptopdagboek, dus die kan ik alsnog met knippen en plakken hier in zetten.
Dan begint het toch nog bij het begin. Het begin van een ziekte die nog steeds soms onwezenlijk voelt."

Lees verder in De passie van leven, liefde en dood

Met bovenstaande fragmenten begint een boek vol emoties. Vol ontboezemingen, maar niet per se zwaar, omdat het ook meevoert in de dagelijkse gang van zaken, die lange tijd ook doorgaat alsof er geen einde aan komen gaat. Een uniek, realistisch boek waarin je kunt meebeleven wat twee geliefden doormaken als een definitief afscheid op handen is.
Een wezenlijk bestanddeel vormen ook de vele aansprekende gedichten en een aantal afbeeldingen van schilderwerken die Yvonne maakte tijdens haar stervensproces.
Het boek verscheen al een jaar geleden, maar ik moet er bij dit soort dagen steeds weer aan denken, wat maakt dat ik telkens stukjes herlees. Als jij het nog niet kent, misschien iets om nu kennis mee te maken. 

Over Ari van Buuren

Lees meer over Ari in zijn profiel.