De noodzaak van consuminderen

Consuminderen. Er zijn mensen die het uit overtuiging doen. Alles een tandje minder. Beter voor het milieu en voor je portemonnee. Maar wat als het geen keuze is maar bittere noodzaak? Is consuminderen dan wel net zo leuk?

Het grootste deel van mijn leven had ik het goed voor elkaar. Financieel onafhankelijk vanaf mijn 18e en sindsdien alleen maar vooruitgegaan. In een tijd dat mijn vrienden met een studiebeurs zaten te blokken op armoedige zolderkamertjes verdiende ik mijn eerst salaris en volgde ik avondstudies. Ik was bijzonder tevreden, koesterde mijn financiele onafhankelijkheid en bezwoer mezelf dat ik die nooit zou verliezen.

Roet in het eten
Maar een scheiding gooide roet in het eten. Ineens kwam er een einde aan de gestage opgaande lijn en was ik terug op het niveau van consumeren van toen ik voor het eerst op mezelf ging wonen. Opletten met wat je uitgeeft. Niet zomaar alles meer kunnen. En het vreemde was: wat ik destijds fluitend deed, namelijk mijn levensstandaard aanpassen aan mijn inkomen, kostte me nu soms moeite. Gedwongen consuminderen valt niet altijd mee.

Veldsla

Er zitten ongetwijfeld goede kanten aan consuminderen. Een sobere levensstijl heeft een spirituele component. Als je niet zoveel hebt geniet je extra van de dingen die je WEL hebt. Het probleem is alleen dat ik vroeger ook heel goed was in genieten. Ik kon intens genieten van een vakantie in Engeland, een middag zitten op mijn zachte designbank en een zakje knapperige veldsla in de winter. Dat waren soms zeer spirituele ervaringen. Dingen die nooit gingen vervelen en waar ik intens dankbaar voor was en waar ik heel erg van genoot. Veel meer dan van het ongetwijfeld veel meer verantwoorde kamperen op de Veluwe of rode kool in de winter.

Eigenlijk is mijn levensstijl per saldo niet eens zo heel erg veranderd, want ik leefde toch al nooit extravagant, maar het VOELT anders. Omdat het nu geen keuze meer is, maar bittere noodzaak.
Wie heeft er tips om ook echt te willen wat je hebt?