Dagboek van een beschermengel

Vandaag mocht ik met de trein voor mijn werk als leerkracht naar een cursus in het midden des lands toe. Aangezien er ook nu weer geplande spoorwerkzaamheden waren, duurde het 3 uur voor ik op de plaats van bestemming was. Ik had Dagboek van een beschermengel meegenomen en direct vanaf het begin werd ik meegetrokken door het verhaal en de twee verhaallijnen die naast en door elkaar spelen. Ik vind het boek meesterlijk, boeiend, prachtig opgezet, gruwelijk van inhoud, meeslepend door de tekst en de vaart waarin gebeurtenissen elkaar afwisselen. Dit maakte dat ik tijdens de cursus nog soms aan het boek dacht, omdat ik heel benieuwd was naar het verdere verloop van het verhaal. Toen ik tijdens de lunch een aanbod kreeg om met iemand in de auto mee te kunnen, was mijn eerste gedachte, “ dat schilt mij anderhalf uur, maar mijn tweede gedachte kwam er snel achteraan: nu kan ik op de terug weg niet verder lezen…

Over daders en slachtoffers

Sommige passages zorgen ervoor dat ik met ongeloof en afschuw zit te lezen; gruwelijk dat er mensen zijn die zo met kinderen om gaan; verschrikkelijk gewoon. Inderdaad kunnen zo’n ervaringen ervoor zorgen dat bij een teer kinderzieltje al een diepgaand trauma ontstaat en dit kan je hele verdere leven beïnvloeden. En wie is dan hiervan de schuldige? Uit het boek blijkt keer op keer dat de daders van nu, de slachtoffers van gisteren zijn geweest; ze hebben zich gepantserd, soms dusdanig dat geen gevoelens en emoties meer door komen(dit lijkt veiliger) soms moeten ze zelfs de rol van dader aannemen om zelf te kunnen overleven. Dader en slachtoffer, oorzaak en gevolg, vergeving en wraak, liefde en haat. Het ligt o zo dicht bij elkaar.

Loslaten en vertrouwen

Ook de vraag: Wat zou je doen als je nog een keer dit leven zou leven? Zou je nog eens precies dezelfde keuzes maken of kies je voor iets anders en wat zouden die keuzes voor gevolgen kunnen hebben op de rest van je leven? Heel duidelijk wordt het dilemma van de beschermengel Ruth beschreven. Ze leert nog voordat haar taak op aarde begint, dat deze bestaat uit 4 onderdelen, “Waken, behoeden, vastleggen en liefhebben”.
Pas nadat ze al 30 jaar haar taak als beschermengel uitvoert (en zich soms toch wel met dingen bemoeit) leert ze door schade en schande dat er ook wezens zijn die het niet zo goed bedoelen, en dat het erg verleidelijk is om dingen te willen controleren en in de hand te houden. Dan dringt het tot Ruth door dat er in de taakomschrijving van beschermengel niet de onderdelen: “veranderen, beïnvloeden of sturen“ in staan. Ze leert om los te laten en om te vertrouwen. Alles heeft een reden en/of een les in zich. Natuurlijk is dit een wijsheid die op vandaag erg bekend is.

Meesterlijk!

Ook de verdere informatie die in het boek van en over engelen wordt gegeven, het uiterlijk, de hiërarchie, parallelle werelden en het ontbreken van het tijdsbegrip, is allemaal niet nieuw voor mij. Echter de toon van het boek, de wijze waarop Carolyn Jess-Cooke mij als lezer meeneemt, vind ik meesterlijk. Daarom was ik helemaal niet teleurgesteld toen ik uiteindelijk toch niet met die medecursist mee kon rijden. Met plezier zat ik nogmaals 3 uur in de trein te lezen, reed snel naar huis, at een boterham en nestelde me op de bank. Na 2 uur had ik het boek uit! Prachtig! Dus lees het als een roman en dan zul je zeker worden meegenomen.

Op het einde van het boek staat nog een lijstje van leesclubvragen die gebruikt kunnen worden om zo samen met andere lezers het boek en de inhoud ervan te bespreken. Thema’s zoals verandering, trauma, ouderschap, relaties, keuzes maken, levenslessen en huwelijk komen allemaal aan bod.

Ik ga vanavond eens (dag)dromen over het leven dat ik zou hebben gehad, wanneer ik mijn studiekeuze had veranderd en culturele antropologie was gaan studeren. Hoe zou dan nu mijn leven eruit hebben gezien?