Boek vol opkikkertjes

Het boek van levenskunst

van Anselm Grün is geen pageturner - om van begin tot eind na elkaar te lezen - maar eerder een doosje vol heerlijke opkikkertjes om één voor één van te proeven, te laten bezinken en te integreren in jouw denkwereld.

8 thema's

De auteur heeft het boek onderverdeeld in 8 thema’s:
• De kern van het geluk – wees wie je bent
• Iedere dag is de moeite waard
• Maak je werk zinvol
• Zoek diepgang in al je relaties
• Vriendschap en liefde – doorleef ze heel intens
• Laat veranderingen toe
• Geef je volledig over aan je verlangen
• Leef – laat je niet leven

Elk van die thema’s heeft hij dan weer gevuld met korte stukjes van een halve tot anderhalve pagina; meestal opgebouwd rond een citaat van andere ‘wijzen’ - zoals Benedictus, Augustinus, Jung, Lao Tze, Ghandi, de Bijbel, etc. - waarin hij in een heldere, voor iedereen te begrijpen, schrijfstijl raad geeft om aan zelfbeschouwing te doen en via een veranderde manier van denken ook gunstige veranderingen in de levenshouding te bewerkstelligen.
Vaak gaat het om zaken die we diep vanbinnen wel al wisten, maar door de stukjes van Anselm Grün is er kans dat dit ‘onbewuste weten’ juist dát kleine beetje aanmoediging krijgt om naar boven te komen, en bewust toegepast te worden.

Wat dit boek voor mij mag betekenen   

Het spreekt vanzelf dat alle acht thema’s belangrijk zijn, maar voor elk mens zal één van deze thema’s, op een bepaald moment in zijn of haar leven, belangrijker zijn dan de andere.
Voor mij is dit momenteel: relaties met anderen - in het algemeen - en vriendschap in het bijzonder.
Het thema over Vriendschap heeft mij dan, momenteel, ook het meeste te vertellen.
Vandaar dat ik ook uit dat thema één stukje heb gekozen dat mij bijzonder aanspreekt en me zelfs ontroert, iets wat ik als een signaal ervaar dat het op dit moment voor mij bestemd is.
 

Citaat uit het boek: EEN VRIEND LUISTERT NAAR DE MELODIE VAN JE HART

VAN OUDSHER HEBBEN WIJZE mannen en vrouwen de waarde van vriendschap geprezen en het geheim van een vriend tot uiting gebracht in steeds weer nieuwe beelden. Eén beeld staat bijzonder diep in mijn geheugen gegrift: 'Een vriend is iemand die luistert naar de melodie van je hart - en jou deze weer voorzingt als je haar een keer hebt vergeten.'
Ik weet niet meer van wie deze uitspraak is. Maar dat een vriend luistert naar de melodie van mijn hart, is voor mij een prachtig symbool. Een vriend hoort heel precies wat mij ten diepste beweegt. Hij luistert naar mijn hart om te ontdekken wat de grondmelodie van mijn leven is, om te zien wanneer en hoe mijn leven gaat vibreren en stromen. En als ik deze melodie heb vergeten omdat ik van mijzelf vervreemd ben geraakt door de eisen die het leven van alledag aan mij stelt, dan zingt een vriend mij deze melodie voor. Hij brengt mij weer in contact met mijn eigenlijke kern, met mijn ware wezen. Hij laat mij weer zien wie ik ben. Een vriend herinnert mij aan datgene wat ik ten diepste ben. Zijn taak houdt dus veel meer in dan mij slechts begrijpen en mij alleen maar bijstaan. Integendeel, hij neemt de melodie van mijn hart in zich op om haar weer opnieuw te laten klinken als ze in mij is verstomd.

Conclusie      

Dit is weer een boek dat ik van harte kan aanbevelen aan elkeen die bereid is tot werken aan zichzelf. Niet met de grove borstel erdoorheen, maar heel subtiel, beetje bij beetje.
Het boek verdient een plekje op het nachtkastje, naast het bed; niet om er te liggen verstoffen en vergelen, maar om elke ochtend of avond, naargelang wanneer je er het meest voor openstaat, één stukje te lezen en het mee te nemen in de dag of in de nacht. Je kan elke dag verder gaan, stukje voor stukje, van begin tot einde; of: je kan het boek elke keer op een willekeurige pagina openslaan… en wie weet, is wat je dan leest, wellicht precies dat wat je die dag nodig hebt.

Ik dank Madeleine dat ik dit boek mocht lezen en bespreken.