Bloemen voor Boeddha

Bloemen voor Boeddha heeft een serene uitstraling. Het leest gemakkelijk en is op een prettige manier geschreven. De schrijfster, Marian Henderson, vertelt over haar Weg die ze heeft gegaan en nog steeds gaat, de Weg van het boeddhisme. Ze vertelt over het begin, haar moeite met meditatie, het ontstaan, haar depressie(s), haar man die haar niet steunt, haar twijfels, haar fanatisme en haar staat van Zijn. Tussendoor geeft ze heel veel informatie over het boeddhisme en vertelt ze ook wie haar bronnen zijn of waar ze haar informatie vandaan haalt.

Ik vind het positief dat Marian zowel de positieve kant (de inzet voor de ander) als de negatieve kant (seksuele dwang bij volgelingen) van goeroes durft te belichten; ze sluit haar ogen niet voor de schaduwkanten, maar plaatst hier vraagtekens bij en of relativeert. Ook spiegelt ze naar zichzelf toe:

Waren mijn verwachtingen te hoog gespannen? Ik verwachtte nl. integriteit en wilde een voorbeeld functie zien. Of mag ik in zo’n geval compassie leren verlenen en mijn eigen zwakheden in het licht gaan zetten?
                                                                                                                            (blz 143)

Ik vind het een aardig boek om te lezen en ik heb ook nieuwe informatie opgenomen, bijvoorbeeld dat ook de boeddhisten een ‘hel’ hebben, het begrip ‘skyhooks’ en dat in ons lichaam al de vijf natuurelementen (=skandha’s, blz 189) zijn vertegenwoordigd en als deze oplossen, dan sterven we.
Echter nergens raakt dit boek me zó dat ik per se wil doorlezen. Ik waardeer enorm de oprechtheid van de schrijfster over haar persoonlijk leven. Dat juist maakt het boek wat ‘smeuïger’, omdat het voor de rest wat mij betreft een beetje droge kost is, ondanks haar gedane moeite om bij elk stukje theorie de passende passages uit een boek of uitspraken van een goeroe bij te zetten.