Bezieling in je werk

Bezieling in je werk is onbetaalbaar. Wie van zijn werk houdt en de ruimte krijgt om zijn talent te gebruiken haalt het beste uit zichzelf. Toch krijgen veel mensen die ruimte niet. De meeste bedrijven scoren op het punt van bezieling bedroevend slecht. Paul de Blot noemt in zijn boek Business Spiritualiteit de zorg als een voorbeeld van een bedrijfstak waarin door vergaande specialisering de bezieling grotendeels verdwenen is. Het systeem helpt hier de bezieling van de medewerkers vaak om zeep.

Volgens De Blot zijn voor een gezond bedrijf drie dingen nodig: deskundigheid in het zakendoen, openheid voor de omgeving en zelfkennis van het bedrijf. In de meeste bedrijven is er alleen aandacht voor het eerste, en zelfs dat maar heel beperkt. Ter wille van de efficiency is het werk vaak in stukjes geknipt. Mensen voeren deeltaken uit en hebben geen zicht meer op het eindproduct. Het doel wordt uit het oog verloren en dat is funest voor de motivatie. Men vergeet waar het eigenlijk om gaat.

Verpleging

Dat zie je volgens De Blot duidelijk in de verpleging. “Vroeger was een verpleegkundige een allround kracht die belast was met het welzijn van de zieken. Ze was verantwoordelijk voor het hele scala aan taken. Tegenwoordig is uit kostenoogpunt het werk in stukjes geknipt. Het wassen van patiënten is uitbesteed aan goedkopere krachten. Het uitdelen van koffie en thee gebeurt door keukenhulpen. Voor fruit is er een vrijwilliger. Al die momenten waarop een verpleegster contact had met haar patiënten, zijn in de loop der jaren systematisch wegbezuinigd.”

Op de tocht 

Zijn er nog wel momenten over voor echt menselijk contact waarin men elkaar bezielt en energie verschaft, zo vraagt De Blot zich af. Het wezen van het verpleegkundige werk - de relatie met de patiënt - is totaal ondergesneeuwd en daarmee staat de bezieling op de tocht. Het gevolg: steeds meer stress, een hoog ziekteverzuim en minder plezier in het werk.
Die tendens tekent zich in heel veel organisaties af. Zeker in tijden van crisis is geld toch al gauw de bepalende factor, ook al wordt met de mond beleden dat het om andere dingen zou moeten gaan.

Het opknippen van werk is volgens De Blot nog om een andere reden een slechte zaak: het wezen van de deskundigheid gaat ermee verloren. Worden mensen nog wel uitgedaagd om iets te presteren als alles als het ware aan de lopende band wordt geregeld?
Er ligt een enorme uitdaging voor bedrijven die het ANDERS willen doen. Die wel willen werken vanuit bezieling, en de mens centraal willen stellen. En het mooie is: als je dat doet, vertaalt zich dat ook in de resultaten.
Des te wonderlijker dat bedrijven als de hondjes van Pavlov toch hardnekkig op het spoor van opknippen en bezuinigen blijven zitten.

Idee hoe het anders kan?