Bestaat er zoiets als 'goed rouwen'?

Rouwen. Hoe lang duurt het? En hoe doe je dat eigenlijk. Anderhalf jaar na haar overlijden staat de foto van mijn moeder nog altijd achter het gordijn. Uit het zicht. Symbolischer kan het niet. Inmiddels vraag ik me wel af: wat doe ik fout? Bestaat er zoiets als 'goed rouwen'?

Lange tijd waren de boeken van Elizabeth Kubler Ross de bijbel voor rouwverwerking. Haar vijf fasen – ontkenning, boosheid, onderhandelen en vechten, depressie en aanvaarden – waren de leidraad in het proces. Tegenwoordig is dat minder vanzelfsprekend. Zoals alles is ook verdriet en rouw persoonlijker geworden. Het hoeft niet meer in het keurslijf, we mogen er in ons eigen tempo en op onze eigen manier doorheen. Niets moet. Alles is goed als het voor jou goed voelt.

Niet volgens het boekje 

Dat is mooi. Je hoeft je dus niet schuldig te voelen als jouw proces niet volgens het boekje verloopt. Als je na anderhalf jaar nog steeds in de fase van ontkenning zit en als depressie en vechten dwars door elkaar heenlopen, terwijl de aanvaarding nog lang niet in zicht is. Toch voel ik me ongemakkelijk. Hoe symbolisch is dat gordijn? Ze staat er wel, maar ik hoef haar niet te zien als ik niet wil. Is dat echt OK? Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat het hoog tijd wordt dat ik er eens mee aan de slag ga om werk te maken van mijn rouwverwerking. Inmiddels vraag ik me af of dat plekje achter het gordijn symbolisch is voor mijn gevoel – zo heftig dat ik het niet aankan – of dat mijn gevoel blijft bestaan omdat die foto achter het gordijn staat? Is het geen kip-ei-situatie?
Kun je ook te ver gaan met dingen letterlijk en figuurlijk ‘achter het gordijn’ te stoppen? Wordt uitstel van de confrontatie met het verdriet op een dag geen obstakel om dat verdriet ooit nog uit de weg te ruimen? Hoe lang blijft ‘ik ben er nog niet aan toe’ een excuus?

Wie heeft hier ervaring mee en kan mij tips aan de hand doen?