Bedrijfsleven heeft behoefte aan menselijkheid

Menselijkheid in het zakendoen

- dat is waar de business behoefte aan heeft. Bezinning op waarden is een grote winst van de crisis, betoogt Paul de Blot, hoogleraar Business Spiritualiteit.
Ondernemers streven volgens De Blot, auteur van Business spiritualiteit en Ignatius van Loyola als crisismanager (genomineerd van het managementboek van 2010), naar een grotere maatschappelijke verantwoordelijkheid. Men beseft steeds sterker dat het gaat om het menselijk wel-zijn. De vaak diepe kloof tussen arm en rijk is hierbij wel het grootste probleem, al wordt die niet altijd uitdrukkelijk genoemd. Daarvoor hebben we het in Nederland nog te goed.

“Op internationaal niveau wordt herhaaldelijk aandacht gevraagd voor de armoede in de wereld. De oproep om er iets aan te doen wordt ook in het bedrijfsleven steeds sterker, maar in de praktijk gebeurt er niet veel. Opvallend is dat het vaak de rijkste ontwikkelingslanden zijn die te kampen hebben met de grootste armoede. De rijkdom blijft in deze landen helaas vaak beperkt tot een kleine elite." 

Armoede ver van ons bed

"De schrijnende pijn van armoede is ver van ons bed en dringt niet gemakkelijk door tot ons bewustzijn. Toch kan kleinschalige hulp van ondernemingen er veel aan doen en gelukkig gebeurt er ook al veel. Een enkele schijnbaar onbelangrijke en voorbijgaande gebeurtenis kan ons soms sterker bewust maken van deze onmenselijke werkelijkheid."

Liever dood

"In het Parool van 15 mei las ik een diep ingrijpend verhaal, getiteld: 'Ze zijn gek van angst, die springers'. Een drugjongen springt van de flat af als de politie binnenvalt. Liever sterven dan uitgewezen worden lijkt onbegrijpelijk, maar de Ghanese pastor Tom Marfo uit de Bijlmer legt dit uit: 'De mensen zijn doodsbang voor de politie. Waarom zou iemand bij gezond verstand springen? Ze zijn gek van angst. Angst voor uitzetting. Nederlandse hersens kunnen dat niet begrijpen. Je moet je voorstellen: zo’n familie verkoopt alle bezittingen zodat een van hun jongemannen naar het westen kan gaan. Ze werken hier zeven dagen in de week om hun families van levensonderhoud te voorzien. Alle hoop en alle schuld van de extended family rust op hem. Stel je voor wat het betekent dat hij terugkeert met alleen de kleren die hij aanheeft. Dan liever dood, dat is eervoller. Ze komen uit een onvoorstelbare armoede, de enige hoop is het hier maken. Dan is uitzetting het ergste wat ze kan overkomen. Ze zijn hier om anderen in leven te houden. Ze springen niet voor de politie, ze springen voor uitzetting. Hoeveel mensen riskeren hun leven op kapseizende boten? De kans op sterven is wel 95% en toch blijven ze komen. Het is hun enige droom voor de toekomst.'

Armoede verlichten in eigen land

"Wat is de oplossing? Ze minder laten komen door hen helpen de armoede in hun eigen land verlichten. Dat lijkt een onmogelijke zaak maar ondernemers zijn belangrijk voor een kleinschalige aanpak in de armoedebestrijding. Ze kunnen relaties en netwerken scheppen van medemenselijkheid en moed geven om er zelf ook iets aan te doen. Daar gaat het om bij verantwoord ondernemerschap."

Bron: blog Paul de Blot

Lees ook: Met idealisme en realisme uit de crisis